<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334</id><updated>2011-11-21T06:52:46.806-08:00</updated><title type='text'>Neuropata</title><subtitle type='html'>No quiero que me impongan un pensamiento, quiero que me logren convencer  ¿intentarías hacerlo?</subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default?max-results=100'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>51</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>100</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-3348533892239192618</id><published>2010-02-22T22:22:00.000-08:00</published><updated>2010-02-22T22:22:00.573-08:00</updated><title type='text'>Down With My Baby</title><content type='html'>&lt;p align="center"&gt;&lt;object height="364" width="445"&gt;&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/kmNjfwEIK2o&amp;amp;hl=en_US&amp;amp;fs=1&amp;amp;color1=0x3a3a3a&amp;amp;color2=0x999999&amp;amp;border=1"&gt;&lt;param name="allowFullScreen" value="true"&gt;&lt;param name="allowscriptaccess" value="always"&gt;&lt;embed src="http://www.youtube.com/v/kmNjfwEIK2o&amp;amp;hl=en_US&amp;amp;fs=1&amp;amp;color1=0x3a3a3a&amp;amp;color2=0x999999&amp;amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-3348533892239192618?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/3348533892239192618/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=3348533892239192618' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/3348533892239192618'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/3348533892239192618'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2010/02/down-with-my-baby.html' title='Down With My Baby'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-3844012345624467377</id><published>2009-10-03T16:21:00.000-07:00</published><updated>2009-10-03T16:35:06.891-07:00</updated><title type='text'>Diente Amigo!</title><content type='html'>&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Ya es oficial, diente, amigo, ¿piesa 17?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Se fue, ahora nueva vida, nuevo hogar, fuegos artificiales de año nuevo, al fin.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Chao dolor, bienvenida libertad, con más espacio, más tiempo, más... mucho más.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Muela del juicio 1, inferior derecha, no me dejaste otra opción, pero sé que fue lo mejor para los dos, aunque me dope 48 horas para no recordarte.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-3844012345624467377?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/3844012345624467377/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=3844012345624467377' title='8 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/3844012345624467377'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/3844012345624467377'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2009/10/diente-amigo.html' title='Diente Amigo!'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>8</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-8539419997370625861</id><published>2009-07-30T13:39:00.000-07:00</published><updated>2009-07-30T14:03:38.490-07:00</updated><title type='text'>222</title><content type='html'>&lt;div align="center"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Porque desde hoy faltan exactamente 222 días para cumplir 2 décadas, es decir, 20 años, es que me da la maldita gana de escribir, hoy, 30 de Julio, que de fijarlo en jueves, hace un año fue 31, o sea, a 3+0 le faltó 1 para ser 3+1, pero bueno, no se le pueden pedir más o menos días a febrero. Y para más remate, ese día también me dio la locura de plasmar alguna idea extraña en el blog, que mi subconsciente inconciente descifra y con gusto quiso recordar, claro, si aunque uno lo olvide, todos afloramos una sensibilidad hiperactiva cuando se acercan los 222 días previos a un cumpleaños.¿Puedo contar una infidencia? Estuve mucho rato tratando de revelar por qué tanta sensibilidad. ¿Cómo le dicen? Ya ni sé. Eso de quedarse pegada… pensando. Darle vueltas y vueltas a asuntos insignificantes en cualquier instante del día, ya sea en una clase, entre grupos de gente, antes de dormir, o mientras f5 te muestra que ramos te dan o no en la inscripción académica. Es mucho ya. O por lo menos eso me decía la misma, o sea, yo, cuando trataba de evitar esos momentos de abismo incoherente, exageradamente personales y solitarios. Lo cómico de todo esto es que si bien lo emotivo se revuelca sobre la razón, ésta finalmente cede ante tanta presión y se une al complot antipersonal (literalmente, anti-yo, y por yo), con la aplicación más científica obligada a aprender de la sala cuna, el método científico, que con sus hipótesis y porquéses asfixiaban la tolerancia máxima neuronal entre la llorona, la neurótica, la cursi y la existencialista que puede que convivan, o se destruyan a veces.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIFUdCy5vI/AAAAAAAAAEE/lOrC_W5XICM/s1600-h/culumpio.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5364355955103557362" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 356px; CURSOR: hand; HEIGHT: 181px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIFUdCy5vI/AAAAAAAAAEE/lOrC_W5XICM/s320/culumpio.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;¡¡¡Que ilusa!!! Esa excusa absurda de “no tengo tiempo”, o “estoy cansada, ya no doy más” que flotaban en el horizonte a la hora de cortar el espectáculo envidiable de mi vida, era un velo que no me dejaba escapar de la ignorancia (a lo metáfora económica gringa). ¡Sí! Era el 222. Tanta revuelta, tanta ansiedad, claro, ¿Cómo no me había dado cuenta de tal detalle? Pero fue un martes, lo recuerdo muy bien, en la noche, con vientos de lluvia que solo trajeron frío y nada de agua, ese día, me di cuenta: El martes pasado me di cuenta que faltaban 2 días para que faltaran 222 días para mi cumpleaños, y no lo sabía. Pasé casi 20 años sin entender cual trascendencia del evento incidía directamente en todo mi ser, jugando con el humor, la sensibilidad, la tolerancia y la meditación inútil acerca del porqué de mí, en cuanto a lo volátil de cada variable anterior. Mas lo he comprendido, y luego de esto, lo único que me queda por hacer es dejarlo escrito, ya que…&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;¡¡¿Por que mierda pierdo tiempo en esto?!!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;En.. pensar…&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;br /&gt;PD: Esto terminó de ser escrito a las 00:10 AM del 30 de Julio de 2009, pero el sistema horario de esta cosa cree que fue a las 9 PM del día anterior, por eso, intenté engañar al sistema y configurar el horario como el de Londres, donde supuestamente si son las 00:xx, pero al aceptar dicho cambio se modificaron todas las fechas anteriores y mi vida entera se desajustó. Entonces, se determinó volver a la configuración previa del pacífico, sin antes advertirle al medio de comunicación desfazado en el que me explayo que ¡no me ganaras!, pues esperaré más de 4 horas para que acabe el supuesto miércoles y volveré a subir este texto con aires triunfales.&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;/span&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-8539419997370625861?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/8539419997370625861/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=8539419997370625861' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/8539419997370625861'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/8539419997370625861'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2009/07/222_30.html' title='222'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIFUdCy5vI/AAAAAAAAAEE/lOrC_W5XICM/s72-c/culumpio.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-3232773157612293593</id><published>2009-07-08T13:22:00.000-07:00</published><updated>2009-07-08T14:09:02.083-07:00</updated><title type='text'>Dormí Mucho Despierto de Ayer</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Que estaba soñando sí, no nadie llama, pensé que era aquí, tal vez salga mañana, no aun no termina, ah sí, eso ya esta bien, ¿cuándo nos vemos? pues cuando quieras, tal vez, eso intento. Hace frio aquí, y los minutos vuelan; son ladridos. ¿Estudiando? Sí, libertad al fin. Creo que no podré organizarlo. Que sueño más extraño, sentí que lo vivía, ya pasaron 17 horas, dormí y dormí. ¿Su cara? Sí, era real. Quisiera contártelo. Ya no vives aquí. Planteas nuevos proyectos pero, estas seguro ¿cierto?. Han cambiado mucho, y yo también. Celebramos mañana, cuando todo acabe ya. Un abrazo. Más que eso. Sé que no debo. Estupida tv. Adicta, f5 tal vez, ya no se siente nada. Vacaciones, ya no son lo mismo ¿no? Perdiendo el tiempo, eso si lo se hacer bien. Un par de cojines, una canción y sería feliz. Cantando en inglés, aburrirme de ti, ya lo hice. No lo conozco. El fin de semana llueve, pero no deja de reir. Claro que puedo. Un auxiliar podría ser.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;El teléfono ya no suena. Me encanta esta canción&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Where You End - Moby&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;Some things fall apart&lt;br /&gt;Some things makes you hold&lt;br /&gt;Something that you find&lt;br /&gt;Are beyond your control&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;I love you and you're beautiful&lt;br /&gt;You write your own songs&lt;br /&gt;But if the right part is leaving&lt;br /&gt;Turned out to be wrong&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;If I could kiss you now&lt;br /&gt;I'd kiss you now again and again&lt;br /&gt;I don't know where I begin&lt;br /&gt;And where you end&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Thought I fell in love the other day&lt;br /&gt;With an old friend of mine&lt;br /&gt;I was running kisses&lt;br /&gt;Down every inch of the spine&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;We had the roof down&lt;br /&gt;The sun came shining in&lt;br /&gt;The black fact is... that&lt;br /&gt;I was thinking of you&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;If I could kiss you now&lt;br /&gt;I'd kiss you now again and again&lt;br /&gt;I don't know where I begin&lt;br /&gt;And where you End&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;I slept in the sun the other day&lt;br /&gt;I thought I was fine&lt;br /&gt;Everything seemed perfect&lt;br /&gt;Until I had you on my mind&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;I tried to love you&lt;br /&gt;I did all that I could&lt;br /&gt;I wish that the bad now&lt;br /&gt;And finally turned into good&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;If I could kiss you now&lt;br /&gt;I'd kiss you now again and again&lt;br /&gt;I don't know where I begin&lt;br /&gt;And where you End&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;If I could kiss you now..&lt;br /&gt;If I could kiss you now..&lt;br /&gt;If I could kiss you now..&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Oh where you end,&lt;br /&gt;Is where I begin.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Oh where you end&lt;br /&gt;Oh where you end&lt;br /&gt;Oh where you end&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt; &lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;div align="left"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Se borró todo. Igual de indecisa, no se. Se olvidó todo. El fin de semana va a llover. No sabia que venia!! su concierto será muy extraño. &lt;span style="color:#660000;"&gt;Cuando quieras&lt;/span&gt;, solo llámame. Será un secreto, asi como los de estado. Fue tan real el sueño. No lo conozco. Sí, mejor. Sobrevives. Un abrazo. Más que eso. No, no puedo. Mañana celebramos, cuando todo acabe. Saltando bajo la lluvia. Cantando canciones en inglés. Aburrirme de ti, ya, me tengo que ir. &lt;span style="color:#660000;"&gt;¿Cuándo te veo?&lt;/span&gt; Lo sé, me lo dijo sin querer. ¿Yo? un helado de frambuesa. El otoño ya se fue, con todos. Nada queda. Buena canción, sé que a ti te gusta, no, a mi ya no.  Se armó la fiesta aquí.  Como un oscilador.  Me encanta la música, ahora.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Vacaciones, no, ya no..&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-3232773157612293593?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/3232773157612293593/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=3232773157612293593' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/3232773157612293593'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/3232773157612293593'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2009/07/que-estaba-sonando-si-no-nadie-llama.html' title='Dormí Mucho Despierto de Ayer'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-2109644098045780900</id><published>2009-05-22T16:11:00.000-07:00</published><updated>2009-07-08T13:21:44.973-07:00</updated><title type='text'>.</title><content type='html'>.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-2109644098045780900?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/2109644098045780900/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=2109644098045780900' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/2109644098045780900'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/2109644098045780900'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2009/05/blog-post.html' title='.'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-3186199921368574357</id><published>2009-04-17T19:09:00.000-07:00</published><updated>2009-04-17T19:57:36.467-07:00</updated><title type='text'>Carolinanodina</title><content type='html'>&lt;em&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Ganas de mandar todo lejos, de volver a las locuras, esas que causaban motivaciones absurdas o inesperadas.&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Se fue la tolerancia, se fue la voluntad, los deseos de ganarle al tiempo por algo más.  Se fue la tierna, la loca, la sensible y apasionada, la gruñona, la &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;preocupona&lt;/span&gt;, la excesivamente alegre y activa en momentos locos, todas murieron, las mataron, por agotar a la jefa de turno, que ordena pragmatismo, pero no sabe por dónde seguir para respaldar su método.&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;No quiero nada, solo ubicarme en &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;algún&lt;/span&gt; coherente camino que me saque de este sentimiento anodino por todo y todos.&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;La música es la &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;única&lt;/span&gt; que "apaña", porque ya a ninguna Carolina le importa nada que no sea cambiar su mente loca que divaga y no se concentra cuando más debe hacerlo.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-3186199921368574357?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/3186199921368574357/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=3186199921368574357' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/3186199921368574357'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/3186199921368574357'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2009/04/carolinanodina.html' title='Carolinanodina'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-3481355959887820810</id><published>2009-02-24T15:26:00.000-08:00</published><updated>2009-02-24T17:47:59.480-08:00</updated><title type='text'>Una larga caminata...</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Hoy es un día especial. Ni &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;frío&lt;/span&gt; ni calor, especial para salir a caminar. Entre tanta inspiración y pensamientos locos, lo &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;único&lt;/span&gt; que se me ocurrió es escribir, ¿y el motivo? &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;mmm&lt;/span&gt;, porque &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_3"&gt;acá&lt;/span&gt; escribo cosas que quisiera recordar, ideas extrañas o algunas fechas importantes (ese es un buen-mal hábito que adquirí de la nada hace algunos meses). El problema es que para empezar a escribir se debe tener alguna noción de lo que se quiere plasmar, y claro que no queremos solo &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4"&gt;superficialidades&lt;/span&gt;, &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_5"&gt;así&lt;/span&gt; que entre una y otra cosa me decidí a hacer un &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6"&gt;mini&lt;/span&gt;-recuento, recuento de cosas que me acompañan, vivencias locas, y ¿por que no? algunas &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7"&gt;infidencias&lt;/span&gt; (lo último era broma, ¿creían que yo iba a hacer eso?, pues si lo pensaron, aun no me conocen lo suficiente).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Como iba diciendo, hoy es un lindo día, y como lo &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8"&gt;amerita&lt;/span&gt;, me encanta disfrutar de largas caminatas, a veces sin sentido, lindas veces acompañada. Podría cruzar &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_9"&gt;Santiago&lt;/span&gt; si mi estado &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_10"&gt;físico&lt;/span&gt; y mi animo poco motivado para ese tipo de actividades me lo permitieran, aunque hice cosas grandes por tus motivaciones. Caminando y caminando suelen hacerse heridas, los pies duelen, los &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11"&gt;deditos&lt;/span&gt; se llenan de parches &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_12"&gt;curitas&lt;/span&gt;, y la sed embarga nuestro errante cuerpo, pero pocas veces vale tanto la pena.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Hay una caminata que recuerdo, y en especial con este extraño clima. Fue un día de lluvia, un loco día que me hizo cantar bajo la lluvia luego de un par de horas en una sala de museo con &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_13"&gt;música&lt;/span&gt; de tortura. Ese fue de esos días que, por &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_14"&gt;inusuales&lt;/span&gt;, pueden llegar a marcarte, y más si se repite pocos días &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_15"&gt;después&lt;/span&gt;. Si no han cantado y bailado bajo la lluvia, sin temer al &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_16"&gt;ridículo&lt;/span&gt;, ni al resfrío, entonces se han perdido de muchas otras cosas, porque hay que tener una mentalidad peculiar para disfrutar de esas pequeñas cosas, ya sea en el centro de la ciudad o en una plaza lejana, sobre la arena húmeda o bajo el pisoteado cemento. Estos son más que recuerdos, y lo sabes.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Lo mejor de todo es que las caminatas no siempre son en lugares apartados, sino que podemos disfrutar conociendo a otra gente, un tanto distante, desconocida, cosa no muy importante si el tiempo y un poco de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_17"&gt;esquicita&lt;/span&gt; curiosidad e &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_18"&gt;interés&lt;/span&gt; entran en juego en nuestro viaje. &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_19"&gt;Déjenme&lt;/span&gt; ser ingenua y pensar que hay alguien que disfruta manejando estos factores en nuestras vidas, lo llamaré azar humano (no muy creativo, pero que más querían este día). Este azar desquiciado, como cada uno de los transeúntes de esta ciudad, hace que personas como tú y como yo sean capaces de compartir este andar, que a la larga son un montón de &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_20"&gt;anécdotas&lt;/span&gt;, momentos y delicias que solo tú y yo conocemos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;De lo anterior pasamos a ser conocidos, y si tenemos suerte (es decir, si le &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_21"&gt;achuntamos&lt;/span&gt;), llegaremos, o llegamos, a ser &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_22"&gt;demaciado&lt;/span&gt; conocidos. Digo suerte, porque de alguna manera uno "elige" quién quieres que tenga este beneficio de "conocerte" más de lo usual entre dos personas. Hablo de ir de compras; almorzar con alguien no solo por el hambre en común; empezar a desenmarañar antiguas historias contigo; disfrutar de la gastada risa no solo por lo chistoso, sino por lo lindo que te veías; y cosas que me encanta guardarme, como suelo hacerlo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Este viaje empieza como una interesante ocupación que es el descubrir al otro, identificar reacciones, y sentir con ellas por el solo hecho de venir de ti. Pronto se desarrollan otras manifestaciones inesperadas de este andar, las defino como pequeñas transformaciones, cambios o conductas que la caprichosa personalidad saca a relucir con el pasar de las semanas (varias semanas). No es que nos entreguemos a la manipulación ajena y pase a segundo plano nuestra voluntad, más bien es aprender a aprender, a ceder, a querer, a dar, a preocuparse de la nada, a disfrutar al enloquecer, a luchar contra la censura, y sobre todo tres cosas, confiar, respetar y ser sincero con el otro (y consigo mismo).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Avancemos a pasos largos, hay partes del camino que se olvidan, otras &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_23"&gt;difícil&lt;/span&gt; de recordar, algunas &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_24"&gt;difícil&lt;/span&gt; de querer explicar, y otras muchas que me encanta conservar (aquí van los pasos nerviosos, los casi descubiertos por quienes no queríamos, los chistosos, los emotivos, en definitiva, los inolvidables).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;¿Qué nos queda de todo esto? No siempre cada paso es sin sentido. A veces decimos que no a lo que verdaderamente queremos (o sentimos). Sigo con lo de aprender, porque creo que es lo más importante, lo que te hace crecer (y, aunque no lo pienses, cambiar). Parto con lo que un día poco recordable me pediste, y es que sí, tal vez no de excelente manera, pero siento haber superado en parte (y digo en parte porque no soy perfecta) mi &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_25"&gt;indecisión&lt;/span&gt;; quiero y practico más a menudo el tomar mis propias decisiones, no por obligación, ¡por deseo! esto puede sonar chistoso e increíble, lo sé, es un humilde intento por superarme, y quererme un poquito más; aprendí que me lo merezco, y que... puedo!!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Aprendí también que no soy solo un cuerpo bonito (en realidad, me gustaba decir eso en momentos chistosos, pero nunca pensé &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_26"&gt;serlo&lt;/span&gt;), ¡¡¡&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_27"&gt;ego&lt;/span&gt;, ven a mi!!! &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_28"&gt;naaaa&lt;/span&gt;, lo que no quiero es ser una mujer superficial (esto si que siempre lo supe y no lo quise, y si alguna vez lo &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_29"&gt;fui&lt;/span&gt;, omite comentario).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;No puedo dejar de lado que aprendí a confiar, en &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_30"&gt;ti&lt;/span&gt;, pero más en mí. Confié en lo que era capaz de lograr, en los desafíos que me propuse, en que podía llegar a &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_31"&gt;ti&lt;/span&gt; con una leve mirada, y ser feliz solo con eso. Confié en tus pasos, y aun lo hago, confié en que lograrías confiar en mí, y vaya que lo supiste hacer, de la mejor forma y con tu mejor virtud, tu sinceridad.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Otras cosas "extrañas" que sé ahora es que un día puede ser más largo de lo que se quiere; la &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_32"&gt;música&lt;/span&gt; se disfruta mejor si te la cantan (y si es en ingles, me mata); un parque lleno de pasto no es un rato con &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_33"&gt;alergias&lt;/span&gt; severas (o no solo eso); el cine es una gran diversión, aunque la &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_34"&gt;película&lt;/span&gt; sea una real basura &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_35"&gt;publicitada&lt;/span&gt; como el mejor queso suizo; la biblioteca no solo tiene momentos ñoños, sino que, ultra ñoños (pero son geniales, entre ñoños, y no tan ñoños); el are-&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_36"&gt;burguer&lt;/span&gt; la lleva; que rico es dormir en la pajarera; mi mayor &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_37"&gt;obsesión&lt;/span&gt; es el papel higiénico; me encanta el dos (y que decir del 22) aunque creo que lo que más me gusta es celebrar, &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_38"&gt;así&lt;/span&gt; que si falta &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_39"&gt;algún&lt;/span&gt; motivo, pero mis &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_40"&gt;ánimos&lt;/span&gt; ansían festejo, siempre seré capas de inventar algo; a veces prefiero no pensar, otras odio no pensar, o más bien, no saber que decir (a esto lo llamaría auto limitación o &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_41"&gt;shock&lt;/span&gt; emocional irracional, para &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_42"&gt;exajerar&lt;/span&gt; un poco, no te asustes); disfruté de muchos silencios, pero otros eran desesperantes (la causa es el punto anterior); un abrazo es el mejor remedio (no siempre lo es un beso); me importa poco lo que opine de mí el resto (o menos que antes); sigo odiando las alturas, claro que si son unas manos las que te levantan y te hacen girar y girar en el aire, &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_43"&gt;mmm&lt;/span&gt;, te puedes llegar a enviciar; ya no me gusta tanto bailar; dicen que un gesto vale más que mil palabras, mi teoría es que hay gestos que no sabemos interpretar, y solo las palabras son realmente honestas con quien se ama; puedes hacerte &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_44"&gt;esclavo&lt;/span&gt; del celular, y hasta dormir con él, mas yo prefiero reemplazarlo con un &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_45"&gt;puercoespín&lt;/span&gt; (cuyo nombre no revelaría si esto fuera cierto); y por ultimo, para dejar un poco la lata, aprendí que cada uno tiene su naturaleza, su propia forma de ser, pero sí lograste perderte en mi naturaleza, en mis errores, en mis locuras y tus locuras, mi velador tiene encima una cajita con la prueba de eso.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Ya mis pasos &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_46"&gt;están&lt;/span&gt; cansados, me refiero a que dejaré de escribir, el café y la charla de hoy me hicieron volar, mis neuronas emotivas se sobre-activaron y no quiero olvidar lo ultimo y no menos importante que aprendí. ¿Cómo se dice? esa palabra, comprometedora pero &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_47"&gt;librante&lt;/span&gt;, Amar, eso rescato de este recuento. Si me preguntan, lo que más me gusta es amar, entregarse a una aventura donde lo que más temes es perder, y sin hacer caso a ello, tomar el riesgo, "&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_48"&gt;achuntarle&lt;/span&gt;", dejar que un desconocido desordene tu interior, y no temer a eso, por favor, no temer. Creo que lo aprendí &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_49"&gt;bien&lt;/span&gt; (dicen que soy buena alumna), y si enumero cada día de aciertos y errores, tengo la certeza de no arrepentirme de nada ¿De qué vale tomar riesgos si &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_50"&gt;después&lt;/span&gt; nos arrepentimos? No, esa palabra no me gusta, podemos mejorar las cosas o dejar de hacerlas, pero no arrepentirnos de ello, y &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_51"&gt;parece&lt;/span&gt; que estamos de acuerdo en eso.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Cada día es distinto en mi vida, pero este es especial, porque así me hiciste sentir, hoy, y desde el primer día, y sin que te lo tomes a mal, te lo quiero agradecer, porque, y lo repito, me hiciste sentir especial, como siempre a tu manera lograste hacerlo desde hace ya tiempo, y me recordaste que soy mujer; que puedo ser una linda persona con quien más quiero; que puedo sentir más de lo manejable racionalmente hablando; puedo ser bonita ¡y que me lo digan! no solo tu, también yo misma; recordé que mi, digamos exótica, personalidad me permite llorar y &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_52"&gt;reír&lt;/span&gt; en menos de cinco minutos, mas ahora comprobé que tu &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_53"&gt;también&lt;/span&gt; puedes; y lo mejor, tengo la certeza de que tengo un &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_54"&gt;lugarcito&lt;/span&gt; privilegiado por algún rincón de tu corazón, de ti Lorenzo, no sabes lo feliz que soy al poder escribir esto.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;¡A seguir caminando!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Es 24 de Febrero de 2009, mañana es otro día, quizás que sorpresas nos encontraremos en dos, cinco, diez, veinte años más (me alargué mucho), aunque te confieso algo, ojala no sea un médico!! mis favoritos estudian ingeniería, son algo ñoños, les gusta jugar &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_55"&gt;play&lt;/span&gt;, y conquistan solo con su forma de ser (las cualidades &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_56"&gt;físicas&lt;/span&gt; y un lindo bigote son un &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_57"&gt;graan&lt;/span&gt; &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_58"&gt;bonus&lt;/span&gt; &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_59"&gt;track&lt;/span&gt;, &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_60"&gt;jejeje&lt;/span&gt;).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Me voy caminando, dando nuevos pasos en este loco mundo, pero antes, un sentido beso y un gran abrazo a mi querido Lorenzo, mi &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_61"&gt;cabro&lt;/span&gt; lindo, &lt;em&gt;&lt;span style="color:#990000;"&gt;mi buen compañero&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-3481355959887820810?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/3481355959887820810/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=3481355959887820810' title='0 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/3481355959887820810'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/3481355959887820810'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2009/02/una-larga-caminata.html' title='Una larga caminata...'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-5755979941904409559</id><published>2009-01-02T18:50:00.000-08:00</published><updated>2009-01-02T19:28:14.417-08:00</updated><title type='text'>Otra vez celebraciones...</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;El ruido era ensordecedor, las calles estaban atestadas de gente que ansiaba de forma desesperada que llegara el fin.  Las luces alumbraban cada rincón que se dejaba aparecer tras la niebla urbana, sin embargo, no alumbraban sus desaparecidas ganas de seguir la rutinaria y engañadora celebración de cada año.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sus conocidos, de sectores tan distintos de la capital, preparaban como siempre, casi con parafernalia, lo que sería el término de un nuevo año, el que solo se comportó como todo en la vida, con altos y bajos, curvas constantes de la existencia de cada hombre.  Sin embargo, la gracia, o la magia, no le llegó esta vez como debió ser la conducta clásica reconocida por la sociedad, sino que, ya sea por las ocupaciones, el cansancio, los conflictos, los extraños juegos de emociones y reacciones, ésta fiesta era un día más, algo laborioso por los abrazos que tendría de dar esa noche, pero al final, un anodino festejo más.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;¿Cómo es posible que este desencanto afectase? Es probable que todos nos sumerjamos, de alguna manera, en los sin sabores de la rutina, pero no es posible que permitamos que el entusiasmo por las tradiciones y las reuniones familiares se pierdan, sea cual sea la excusa superflua, ¿¿O sí??&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Todo está listo, carne y ensaladas aparecen en el comedor familiar adornado especialmente para la ocasión.  Las almas se sientan iniciando el ritual, el cuchillo prepara su ataque y la conversa hace silencio mientras el hambre desaparece paulatinamente.  Pero todo tiene un significado especial esta noche.  Las luces parecen atenuar el ambiente, como si intentara de apoco llenar esos espacios vacíos, y a la vez, calmar la ira, la furia, el cansancio, el sufrimiento de la gente que ve como una esperanza la cuenta regresiva.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;¡Todos arriba!  Cinco, cuatro, tres, dos uno, ¡¡¡busca un abrazo luego!!!  Sea el de al lado, o alguien del sexo opuesto, o el más viejo de la sala, o tu única compañía en la mesa, el abrazo es como el símbolo de unión, de cariño y cinismo en algunas familias.  Hay miles de connotaciones, que a veces son compromisos, otras, sentimientos profundos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;¿Tan mal pronostico del año nuevo hizo, una vez pasada la noche? No, claro que no, porque después de tanta exageración, y de la conocida preparación que cada familia que conocía realizó por las fiestas, se dio cuenta de lo más importante, y era que la gente que apreciaba estaba bien, que habían muchos cambios, y que también deseaba muchos cambios, que muchos proyectos se realizasen, y que el hombre que amaba siguiera teniendo la certeza de que continuaba &lt;em&gt;&lt;span style="color:#660000;"&gt;más fuerte que nunca&lt;/span&gt;&lt;/em&gt; su amor por él este año que comienza, fuera cerca suyo, o en la lejanía.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Familia, amigos, amado, son pocas las veces en que se hace un alto para decirles cuanto los amo, y quise esta vez dejarlo plasmado, para que no lo olviden, como yo no lo hago.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;¡Feliz Año Nuevo 2009!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-5755979941904409559?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/5755979941904409559/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=5755979941904409559' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/5755979941904409559'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/5755979941904409559'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2009/01/otra-vez-celebraciones.html' title='Otra vez celebraciones...'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-3826892127505129056</id><published>2008-07-31T20:28:00.000-07:00</published><updated>2008-07-31T21:43:46.654-07:00</updated><title type='text'>2008, Julio 31</title><content type='html'>&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Jueves, comienza a llover en la madrugada y mucho frio centencia las horas de alerta. El sueño es el principal aliado de un día de actividad, sueños que no siempre se recuerdan, que no siempre se perciben en la cabeza. 6 de la mañana, afuera ni las luces anuncian como continuará el día, solo llaman al desayuno y a volver a la cama, es tan difícil despegarse de las sábanas que un par de minutos perdidos hoy puede que no hagan la diferencia, o tal vez sí, ya que ese par de minutos se van en horas que pretendía ocupar en otras cosas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Como es de costumbre, el tiempo no favorecíó el ritmo de mi andar. Son decenas de intentos por  programarse y que ésto resulte en la formación de hábitos, pero la maldita costumbre me lo impide.  Pero mientras meditamos acerca de esta dificultad, no puedo evitar pensar en las cosas que pasan con los espejos  ¿para qué tales instrumentos invaden nuestra cotidianeidad, para decirnos lo descuidado que estamos, el defecto en nuestro cuerpo que nadie más que uno mismo ve, o la nimiedad de estos pensamientos vanidosos?  Un espejo puede hacer mucho, pero en realidad, solo refleja lo que nosotros le dejamos: arrugas, defectos, flacidez, edad avanzada, temores, vergüenzas...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Pero basta de ideas al vuelo, una buena ducha lo calma todo, renueva energías, y me prepara para iniciar el gran dia, o solo, un julio 31.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Salir de casa, ese es el mayor desafío, no falta el objeto olvidado, las llaves perdidas, o disimular el desorden antes de abandonar el hogar, los anteriores fueron minutos y minutos perdidos inevitablemente por esta mente alocada e impuntual, que a esfuerzos taquicardios logró escapar directo al paradero de micro.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Tomar micro antes era toda una hazaña, sin embargo, ahora no alcanza a ser ni un pequeño trámite, levantar los pies, estirar el brazo, escuchar un bip, girar un torniquete y ya está, metros de libertad, en vez de la no libertad del metro, libertad inversamente proporcional a la rapidez de la oruga santiaguina, otro detalle que afecta la calidad de vida de cientos de capitalinos, y modificará nuestro día tal vez más de lo que quisiera, o quizas la nada.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Paraderos, lugares, destinos, deciciones, una clase, aprendizaje, descubrimientos compartidos.  &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Llegó la tarde, llegó la noche, camino de regreso al hogar luego de esperar una micro, tomar el metro y volver a combinar...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Se abre el cielo y se asoman los astros, pero es cierto que pocas estrellas se ven en invierno, ¿son ellas las que se esconden o nosotros quienes no podemos verlas? ¿pasa lo mismo cuando es invierno en el resto del mundo, o es nuestro cielo el mezquino con tanta belleza astral? &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Entrar a casa, volver de un dia largo, msn y un par de partidas de buscaminas.  El día ha acabado.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Y ¿para que tanta palabra, si es un día común como cualquiera, sin alguna historia o mensaje subliminal?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;No!!  no es cualquier día, es un Jueves 31 de julio de 2008, un día como hoy, como ayer, como mañana, solo que...     No lo olvidaré.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-3826892127505129056?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/3826892127505129056/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=3826892127505129056' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/3826892127505129056'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/3826892127505129056'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2008/07/2008-julio-31.html' title='2008, Julio 31'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-3396526276767247270</id><published>2008-06-22T20:46:00.000-07:00</published><updated>2008-06-22T21:47:56.487-07:00</updated><title type='text'>[1º] &amp;&amp; [El Primero] == [2]</title><content type='html'>&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;No pensé que iba a escribir una noche &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;fría&lt;/span&gt; como esta lo que voy a escribir, hoy, aquí. Hay muchas cosas que jamás &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;pensé&lt;/span&gt;, que jamás sentí, pero a pesar de lo corto de la vida -como todos ya sabemos- ésta se encarga de sorprendernos como quiere, y a mi me ha estremecido como nunca, por eso me atrevo a decirlo, a plasmarlo virtualmente en este papel electrónico, y tener el coraje de decir que no lo olvidaré, porque es especial, es el primero, es el dos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Podría contar muchas cosas, mas ¿de qué sirve? si lo que vale es vivirlo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Es un mes, nuestro primer mes, que me ha permitido conocerte un poco más, dentro de todo lo que me queda por conocerte, y conocerme cuando estoy cerca tuyo, porque soy otra cuando estoy contigo, y que me perdone el maldito tiempo, pero él no existe cuando te veo, ni él, ni nada, ni nadie, solo tu, yo, y esos pequeños detalles que van enriqueciendo nuestros días en &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;beauchef&lt;/span&gt;, fuera de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3"&gt;beauchef&lt;/span&gt;..&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;Estoy más &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4"&gt;loka&lt;/span&gt;, pero &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_5"&gt;así&lt;/span&gt; me conociste, y me aguantas, no se como, contigo soy la mujer más chistosa (broma), la más alegre, la más llorona, la más complicada, la más enamorada..&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;No creo que me crean lo que digo, pero es verdad, estoy más &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6"&gt;loka&lt;/span&gt; que antes, y todo por culpa de alguien, de &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_7"&gt;ti&lt;/span&gt;, de &lt;em&gt;mi Lorenzo&lt;/em&gt;.&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;Lo grito -&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8"&gt;naaa&lt;/span&gt;, no lo grito, estoy muy resfriada &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9"&gt;xD&lt;/span&gt; -, lo escribo, lo publico, te amo!&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;Eso, tan simple, bueno, no tanto, eso.&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;Poco a poco van desapareciendo esas inseguridades de los primeros días, donde mis "&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10"&gt;bad&lt;/span&gt; &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11"&gt;comments&lt;/span&gt;" se ganaban el repudio de ambos; aunque no desaparecen los nervios cada vez que te veo, y espero que no lo hagan. Necesito verte, sentirte, escuchar tus historias, saber de ti, tu mundo, tus problemas, tus planes, y todas esas cosas que te llenan y logran apasionarte &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_12"&gt;así&lt;/span&gt; como aquellas que me contaste cuando caminamos tanto, un viernes &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_13"&gt;loko&lt;/span&gt; de Los Leones a San Diego. Todo ha sido tan &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_14"&gt;loko&lt;/span&gt; contigo, y me gusta, me gustas: tu sonrisa, tu forma de pensar, tus gustos, tu &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_15"&gt;pasión al hablar de lo importante en tu vida&lt;/span&gt;, la forma en que me miras y te acercas o cuando rompes de la nada el dulce silencio cuando estamos juntos, sales con algo nuevo y vuelves a mirarme &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_16"&gt;así&lt;/span&gt;, callando, sintiendo, y &lt;em&gt;mil y un&lt;/em&gt; cosas más. La confianza me ha permitido mostrarme tal cual a ti, y sé que con pocos he logrado hacer eso, con mis amigos, pero tu no eres mi amigo, te lo dije hace mucho, y es una de las mejores frases que te he dicho, estoy segura de eso, ahora si que lo estoy.&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;Es una noche fría, hoy es 22, es el mejor mes de mucho tiempo, el mejor, el primero. Espero el segundo, el dos, el que siempre sale cuando divagamos en relaciones extrañas, fechas y coincidencias especiales. Por mientras, un &lt;em&gt;te quiero&lt;/em&gt;, un estremecimiento, un día de &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_18"&gt;lluvia&lt;/span&gt;, un lugar especial, un beso.&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_19"&gt;Aaaaaaaaaaa&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_20"&gt;Toy&lt;/span&gt; más &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_21"&gt;loka&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;La vida nos da sorpresas, la mía es que &lt;em&gt;existes, eres real&lt;/em&gt;.. &lt;em&gt;y apareciste.&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-3396526276767247270?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/3396526276767247270/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=3396526276767247270' title='4 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/3396526276767247270'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/3396526276767247270'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2008/06/1-el-primero-2.html' title='[1º] &amp;&amp; [El Primero] == [2]'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-5028897834527892814</id><published>2008-03-02T16:35:00.000-08:00</published><updated>2008-03-02T16:46:09.780-08:00</updated><title type='text'>FCFM</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;Tengo miedo, en realidad, tengo terror, odio los primeros &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;días&lt;/span&gt; de algo, como el primer día de clases, el primer día del año, el primer día de U  ¬¬  se me revuelve el estómago imaginando caerme en alguna escalera, o tropezando con algo, o &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;equivocan dome&lt;/span&gt; de sala, o vaya a saber que otras cosas.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" &gt;No quiero ir&lt;span style="color: rgb(153, 0, 0);"&gt;!!!!!!!!!!&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;Creo que empezamos las crisis post &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;vacaciones&lt;/span&gt;, las crisis universitarias, o alguna por el estilo..&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;Ahora a tratar de dormir, porque después ni sabré lo que significa eso.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;Quien me manda a meterme en Ingeniería (o injeniería?) ¬¬&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-5028897834527892814?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/5028897834527892814/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=5028897834527892814' title='8 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/5028897834527892814'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/5028897834527892814'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2008/03/fcfm.html' title='FCFM'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>8</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-6401207875936200545</id><published>2008-02-09T18:40:00.000-08:00</published><updated>2008-02-09T18:54:52.437-08:00</updated><title type='text'>Mi nuevo DesPertenecer</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: right;"&gt;&lt;span style="font-family: arial;"&gt;Las semanas pasan y pasan como si nada, claro, si son las vacaciones.  Al principio, como siempre, con esa dificultad para despegarme de las rutinas, y más aun, de las personas, extrañando demaciado a quienes tal vez nunca conocí como pude haberlo hecho, conociendo de ellos nuevas facetas, en distintos horarios y ambientes, pero siempre con la alegría, la complicdad de haber provenido de un mismo lugar, claro que separados por distintos caminos, compartiendo nostalgias o vivencias que de tanto escucharlas te parecen propias, pero no, son de ellos, de quienes como nunca aprendes a valorar, ahora que todos partimos, lejos, o no tan lejos, pero a mundos tan distintos que sabemos nos irán destruyendo esos lazos tan preciados que se han formado.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: arial;"&gt;Poco a poco, con el correr de los días, aprendo a no extrañar, no a olvidar, sino a asumir que ya terminó esa rutina, que viene una "nueva vida", aunque suene exajerado, y lo unico que quiero es que comience, para pertenecer de una vez por todas a algo, y dejar de vagar en la nada, porque ni en mí me sumerjo, como antes lo hacia pensando en abstractos o en ideales, no, ahora se trata de mirar el reloj sin remordimientos por el tiempo perdido.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: arial;"&gt;A esa gente que he aprendido a conocer un poco más, lamento no haberlo hecho antes, pero se que solo duró lo que duró este verano, y lamento tanto que las personas sean asi, como objetos desechables, aunque me dejaron mucho, y lo siguen haciendo.  Una vez me dijeron que era exagerada y por todo armaba un mundo lamentandome por pequeñeces.  El comentario me molestó.  Ahora me parece verdadero.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: arial;"&gt;No quiero cambiar. No quiero pensar en que todos lo harán.  No quiero creer que los amigos se van.  No digo que no eran amistades de verdad, solo que fueron parte de &lt;span style="color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;"&gt;una etapa que ya terminó&lt;/span&gt;, aunque no lo entienda.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-6401207875936200545?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/6401207875936200545/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=6401207875936200545' title='4 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/6401207875936200545'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/6401207875936200545'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2008/02/mi-nuevo-despertenecer.html' title='Mi nuevo DesPertenecer'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-6675092541421067190</id><published>2008-01-14T17:16:00.000-08:00</published><updated>2008-01-14T17:22:17.520-08:00</updated><title type='text'>Alergias de Verano</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;Soy alérgica al verano, ya lo descubrí, cada año me baja el mismo sentimiento de despojo inútil y vacío, de la nada.  Me recuesto en el sillón mirando hacia la nada, esperando que el tiempo pase, que la temperatura disminuya, y con ella mi humor pase del suelo, alimentándose de esa música que grita y gime por uno, por la soledad y el sinrazón de las cosas que conforman o son parte de la propia vida.  Allá afuera miles de cosas, de momentos, se estancan mientras los ves pasar como a un minuto menos bajo las sombras de esta maldita sociedad.  Al menos son solo dos meses, dos insoportables meses de verano tan conocidos por todos como las "merecidas vacaciones", pero que para mí no es más que tiempo muerto, tiempo que me recuerda lo miserable que puedo llegar a ser.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;Fuera de eso, está todo &lt;span style="font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);"&gt;bien&lt;/span&gt;...&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-6675092541421067190?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/6675092541421067190/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=6675092541421067190' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/6675092541421067190'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/6675092541421067190'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2008/01/alergias-de-verano.html' title='Alergias de Verano'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-5749020811628556832</id><published>2007-12-26T17:47:00.000-08:00</published><updated>2007-12-26T18:29:16.930-08:00</updated><title type='text'>Un saludo</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: right;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Quiero dejarle un saludo en este blog a una persona que se ha dado el tiempo de leerlo, pero que nunca me dejó el mensaje que me prometió alguna vez, esa primera vez que hablamos, que fueron como horas y horas, entre almuerzos y actos y cosas.  Hoy te vi, y tal vez ya no te vea en días, meses, ¿años?.  No me queda más que decirte que me caíste super bien, y que ojalá cumplas tus metas, aunque ya llevas la mitad con gran éxito, asi que sigue asi y mejor.  Me hubiera gustado empezar a hablar contigo de antes, te pareces tanto a mí que me sorprendiste demaciado, pero bueno, tal vez mantengamos algun contacto, no lo se.  Pudimos haber sido &lt;span style="font-style: italic;"&gt;buenas amigas&lt;/span&gt;  :)&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Suerte.  En especial, el proximo 2008 que es el más difícil de todos.  Saludos.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-5749020811628556832?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/5749020811628556832/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=5749020811628556832' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/5749020811628556832'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/5749020811628556832'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2007/12/un-saludo.html' title='Un saludo'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-4494048571374862500</id><published>2007-12-02T10:16:00.000-08:00</published><updated>2007-12-02T10:36:13.946-08:00</updated><title type='text'>Discurso despedida 4º Medio 2007</title><content type='html'>&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 13pt;" lang="ES"&gt;Buenas tardes directivos del colegio, profesores, compañeros, familiares e invitados presentes.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;    &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 13pt;" lang="ES"&gt;Lo hemos logrado, hoy el colegio nos abrió las puertas por última vez, luego de prácticamente vivir aquí por trece años.&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;A lo largo de este tiempo, hemos experimentado todo lo que un ser humano puede sentir, tantas risas y alegrías vividas entre nosotros, pero también tristezas y penas, que dolorosamente tenemos que llevarnos como recuerdo del colegio. Tanto las penas como alegrías nos han permitido unirnos y permanecer siempre juntos como el grupo humano que conforman estos cursos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;    &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 13pt;" lang="ES"&gt;Causa conmoción vernos a todos nosotros aquí, todas estas caras que conocemos de hace tanto tiempo, sentados y muy ordenados con la corbata de Los Nogales,&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;licenciándonos del último año escolar, siendo que aún muchos tienen el recuerdo &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;vivido&lt;/span&gt; de la graduación de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;Kinder&lt;/span&gt;. Se cumplen trece primaveras desde que se enlazaron nuestras manos para emprender el camino que culminamos esta tarde, con manos que se soltaron en este largo caminar, pero con otras nuevas que se fueron agregando y se aferraron firmemente, para continuar caminando y convertirnos en lo que somos ahora, jóvenes con ansias de salir al mundo y experimentar vivencias nuevas y diferentes, también optar por distintos caminos y sueños, pero siempre recordando que todos partimos de un mismo lugar.&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;Es en éste donde aprendimos día a día junto a una serie de personajes que se vieron involucrados directa o indirectamente en nuestro peregrinar.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;    &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 13pt;" lang="ES"&gt;Desde la persona que nos recibía en la entrada hasta quien los guiaba en la sala de clases, los profesores.&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;A ellos debemos agradecer por habernos entregado las herramientas con que podremos enfrentarnos a la vida y a este futuro incierto que se nos avecina.&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;Queridos, o tal vez no tanto, es importante señalar que tendrán un espacio en nuestra memoria, ya que fueron muchos los momentos compartidos y las experiencias que nos enriquecieron no tan sólo con materia y más materia, sino que también en la formación de seres humanos que piensan y sienten, con el anhelo de la integridad personal y de seguir surgiendo.&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;    &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 13pt;" lang="ES"&gt;Por otro lado, cabe destacar lo que si nos podremos llevar con mucho amor de este recinto, el haber convivido con cada uno de ustedes, compañeros, seres humanos y no máquinas, cada uno con diferentes cualidades y personalidades que enriquecían a este grupo dándole la identidad y unidad que hemos logrado.&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;Como no mencionar a los metaleros, a &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;Inconprod&lt;/span&gt;, al &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3"&gt;Gap&lt;/span&gt;, a las &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4"&gt;topísimas&lt;/span&gt;, los &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5"&gt;pokemones&lt;/span&gt;, los &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6"&gt;Yersey&lt;/span&gt;, o a los que no pertenecemos a ninguno de los anteriores, pero que en los últimos días logramos formar parte de uno solo, los cuartos &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7"&gt;Cholos&lt;/span&gt;.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;    &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 13pt;" lang="ES"&gt;Pasamos de ser cursos mixtos, a cursos de hombres y mujeres, luego volvimos a juntarnos, y después retornamos a nuestra separación anterior, donde destacó en toda la enseñanza media el carisma y el coraje del mítico segundo A.&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;Y también a las mujeres, que llegamos de salvavidas el año 2006 para calmar los ánimos, lo que resultaría un cambio rotundo y a la vez un complemento en esta generación.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;    &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 13pt;" lang="ES"&gt;Debemos asimilar la triste idea de que este es el último día en que seremos estudiantes de enseñanza media, parte del mundo escolar, último día vestidos con uniforme y que estaremos todos reunidos dentro de éste colegio.&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;Hoy rompemos la cadena de manos que un día enlazamos, algunos seguirán unidos, otros no se volverán a ver, sin embargo, nadie nos podrá quitar los recuerdos hermosos de años en los que pasamos juntos, a pesar de que nos negaran la posibilidad de disfrutar un último y merecido día de clases dentro de los nogales, y en cambio, nos deleitamos con la mejor instancia de convivencia, compartiendo como nunca antes lo hicimos, en una plaza cercana, al aire libre.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;    &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 13pt;" lang="ES"&gt;Y a todos mis queridos compañeros, les digo, que sigan siempre lo que creen o piensan es lo mejor para sus vidas, luchando hasta el final por alcanzar sus anheladas metas, confíen en ustedes mismos, porque, como pude comprobar, son grandes, son seres que entregan mucho y que no se deben dejar apagar por malos momentos o malos deseos, todo al final trae sus recompensas, y la mía en estos años, fue haberlos conocido.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;    &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 13pt;" lang="ES"&gt;Suerte en las decisiones que tomemos y mucha fuerza para enfrentar los desafíos y las trampas que nos pondrá y ya nos está poniendo la vida.&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;Suerte en cada camino que emprendamos, y coraje, que tanto nos sobra, a todos los &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8"&gt;ex&lt;/span&gt;-alumnos del colegio los nogales, que ya somos desde el pasado martes.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 13pt;" lang="ES"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: 13pt;" lang="ES"&gt;Muchas Gracias.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: verdana;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: verdana;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: verdana;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: verdana;"&gt;Sin mis amigas Rocío Silva y &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9"&gt;Javiera&lt;/span&gt; Tapia, jamás hubiera podido hacer un discurso como ese.  Son muchos recuerdos lo que me llevo de Los Nogales, y tal vez no fue la mejor forma de despedirse.  Nunca olvidare esa graduación, ni lo feliz que me sentí al salir del acto y ver a mis compañeros tan unidos, tan emocionados y tan contentos por haber terminado, al fin, este período que sentíamos &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10"&gt;inconcluso&lt;/span&gt;.  Como que nos faltaba algo, y era ese día, el último.&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: verdana;"&gt;Hay gente que valoré mucho en el colegio: algunos profesores que me entregaron &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11"&gt;demaciado&lt;/span&gt;, como el &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_12"&gt;profe&lt;/span&gt; Jaime, la &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_13"&gt;profe&lt;/span&gt; Verónica, la &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_14"&gt;profe&lt;/span&gt; &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_15"&gt;Mabel&lt;/span&gt;, o el &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_16"&gt;profe&lt;/span&gt; Francisco &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_17"&gt;Orellana&lt;/span&gt; (de quien no pude despedirme, aunque quería mucho hacerlo), entre otros.&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: verdana;"&gt;Ahora a ver que nos depara la vida.  Yo me voy tranquila, ya que saqué de adentro todo lo que sentía, y logré disfrutar como y con quienes quería (mis compañeros) de estos momentos tan especiales.  Suerte a todos, y nos veremos en un futuro, tal vez un tanto lejano, pero sé que será así, por lo menos con quienes mantendré contacto.&lt;/p&gt;&lt;p class="MsoNormal" style="text-align: right; font-family: verdana; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);"&gt;Los quiero...&lt;/p&gt;&lt;span style="font-size: 13pt; line-height: 150%;" lang="ES"&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-4494048571374862500?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/4494048571374862500/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=4494048571374862500' title='8 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/4494048571374862500'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/4494048571374862500'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2007/12/discurso-despedida-4-medio-2007.html' title='Discurso despedida 4º Medio 2007'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>8</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-7866853892827632044</id><published>2007-11-07T17:07:00.000-08:00</published><updated>2008-12-12T19:15:28.240-08:00</updated><title type='text'>En el limbo</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/RzJtMGrhfeI/AAAAAAAAACU/vZBGXCAxqDQ/s1600-h/DSC06909.JPG"&gt;&lt;img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/RzJtMGrhfeI/AAAAAAAAACU/vZBGXCAxqDQ/s400/DSC06909.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5130282980247436770" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;Necesito un abrazo&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;, pero no cualquier abrazo, de esos&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt; que no se olvidan, que no te olvidan.  Esta primavera que ni mi nariz, ni mi mente, ni mi corazón aguantan.  Deben ser los achaques de los dieciocho, el pensar cuánto tiempo he perdido, en las distancias que nos separan, en la inutilidad de estos años, y en darme cuenta de que no había olvidado esos viejos pensamientos, esos de peque, de niña que se encantaba por encantos que no todos veían, y ser absolutamente insensible al mundo frívolo que nos rodeaba.  Las personas poco cambian, o no me doy cuenta al ir cambiando con ellos.  ¿Por qué no disfruté con los demás así como ahora, tarde, lo hago? Estaba demaciado preocupada de mi misma, de entenderme, necesitaba sufrir para madurar, y aun así&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt; no sé si lo hice, creo que l&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;o mio es involución, cada vez más infantil, más sin sentido, no quiero ser masa, pero a eso me lleva mi haragana vida, mi rutina llena de cansancios, de trabajos y deberes que esta conciencia no permite finalizar.  Como si quisiera extender el tiempo, vivir en cámara lenta, aceptar lo que por sí se merece, aunque no haya dado todo por ello.  Es que ya no se puede más.  ¿Para qué? Si ya nada se puede hacer.  Sigo en el limbo.  Sin desición.  Sin ganas.  Sin libertad.  Sin amores.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Dame una pista, algun rastro...&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-7866853892827632044?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/7866853892827632044/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=7866853892827632044' title='9 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/7866853892827632044'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/7866853892827632044'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2007/11/en-el-limbo.html' title='En el limbo'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/RzJtMGrhfeI/AAAAAAAAACU/vZBGXCAxqDQ/s72-c/DSC06909.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>9</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-8657293226745514276</id><published>2007-11-01T09:12:00.000-07:00</published><updated>2008-12-12T19:15:28.365-08:00</updated><title type='text'>31 Octubre 2007</title><content type='html'>&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/Ryn80D-sg4I/AAAAAAAAACE/cG-X-LRAl9o/s1600-h/Ticket+master+soda.jpg"&gt;&lt;img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/Ryn80D-sg4I/AAAAAAAAACE/cG-X-LRAl9o/s400/Ticket+master+soda.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5127907622089687938" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: arial;"&gt;Esta fue la última imagen que tomé con la cámara...             ya murio...&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: arial;"&gt;aluciné&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: arial;font-family:arial;" &gt;Busco alguien que sacuda mi cabeza...&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-8657293226745514276?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/8657293226745514276/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=8657293226745514276' title='5 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/8657293226745514276'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/8657293226745514276'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2007/11/31-octubre-2007.html' title='31 Octubre 2007'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/Ryn80D-sg4I/AAAAAAAAACE/cG-X-LRAl9o/s72-c/Ticket+master+soda.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-5746278954945120966</id><published>2007-10-08T19:49:00.000-07:00</published><updated>2007-10-08T20:00:44.947-07:00</updated><title type='text'>Mi nueva obsesión</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: arial;"&gt;Escucho música sin sentido aparente, música envolvente, elevadora, que gira y gira en torno a la misma melodía una y otra vez.  Calma mis nervios.  Creo que volví a mis obsesiones.  La escucho y la escucho, y aun así no dejo de pensar en lo mismo todo el tiempo.  Obsesiones, esas que me hacen desaparecer del mundo en el que vivo, me alejan, me vuelven estúpida, irritable, intolerante y todos los "in" que se me ocurran ahora, cuando sigue tocando el mismo sonido, y la misma persona se va y viene sin que lo quiera.  Necesito pensar, me cansé de vivir y rendir siempre en lo mismo, ahora, como santo remedio, una fascinación se une a mis venas, a mi mente; no quiere salir.  Sufro al tiempo que me alegro de darme cuenta que soy capas de sentir.  Olvidaba estos humores horribles, cambiantes, que me desesperan, porque ni yo me aguanto en mi ridiculez.  Pero lo amo.  Y lo odio.  ¿auto-predisposición mental?  Busco nuevos motivos para seguir consumiéndome.  Que así sea!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div style="text-align: right;"&gt;&lt;span style="font-family: arial;"&gt;Y la música sigue sonando&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-5746278954945120966?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/5746278954945120966/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=5746278954945120966' title='7 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/5746278954945120966'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/5746278954945120966'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2007/10/mi-nueva-obsesin.html' title='Mi nueva obsesión'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>7</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-5844349119603150212</id><published>2007-09-20T19:49:00.000-07:00</published><updated>2008-12-12T19:15:28.546-08:00</updated><title type='text'>Últimos momentos</title><content type='html'>&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/RvM0_pN5SGI/AAAAAAAAAB8/XAWxWF-fgOo/s1600-h/DSC06242.JPG"&gt;&lt;img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/RvM0_pN5SGI/AAAAAAAAAB8/XAWxWF-fgOo/s400/DSC06242.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5112488269996181602" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="text-align: right;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Ya no me queda voz, ya no me queda tristeza, dejaré de ser patética.  Nuevos aires -que slogan tan horrible- , faltaba salir de la ronda de los días iguales.  Sé que el nuevo y último primer día de clases -éste luego del 18- será otro drama en mi cabeza, pero es el último, habrá que aprovecharlo como pueda, o como lo aguante.&lt;/span&gt;  &lt;span style="font-family:arial;"&gt;Los hecho de menos, no quiero salir, no quiero olvidarlos como lo he hecho con tanta gente, involuntariamente.  Se supone que es otro de los dramáticos procesos de la vida, vaya que duele, sí.  Auque suene cursi, aprendí a quererlos, malvados, aprendí a sentir con ustedes, a vivir, a enfocar mis preocupaciones en otros, lo que no significó que me resultara todo lo que me propuse para ello, hice lo posible, sí.&lt;/span&gt;  &lt;span style="font-family:arial;"&gt;Hermanos, olvidemonos los unos a los otros, vivamos lo que se nos viene con ansias de libertad y con metas que motiven a seguir y no nos hundan.  Os quiero, os amo, osbio que sí.  Soy enojona, llorona, gritona e irritable, pero los llevo adentro, no se cómo, pero lo hago.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;De aquí al más allá, o al &lt;span style="color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;"&gt;reencuentro&lt;/span&gt;...&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-5844349119603150212?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/5844349119603150212/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=5844349119603150212' title='7 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/5844349119603150212'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/5844349119603150212'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2007/09/ya-no-me-queda-voz-ya-no-me-queda.html' title='Últimos momentos'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/RvM0_pN5SGI/AAAAAAAAAB8/XAWxWF-fgOo/s72-c/DSC06242.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>7</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-8351028114138847649</id><published>2007-09-07T19:45:00.000-07:00</published><updated>2008-12-12T19:15:28.671-08:00</updated><title type='text'>Es el tiempo...</title><content type='html'>&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/RuIV9IjjA3I/AAAAAAAAAB0/JV5uq6knYTU/s1600-h/DSC05794.JPG"&gt;&lt;img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/RuIV9IjjA3I/AAAAAAAAAB0/JV5uq6knYTU/s400/DSC05794.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5107669067404346226" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="text-align: right;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;...Ojos hinchados&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="font-family: arial; text-align: right;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="text-align: right;"&gt;&lt;span style="font-style: italic;font-size:78%;" &gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Gracias&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-8351028114138847649?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/8351028114138847649/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=8351028114138847649' title='4 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/8351028114138847649'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/8351028114138847649'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2007/09/es-el-tiempo.html' title='Es el tiempo...'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/RuIV9IjjA3I/AAAAAAAAAB0/JV5uq6knYTU/s72-c/DSC05794.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-4320658148034214082</id><published>2007-09-03T12:20:00.000-07:00</published><updated>2007-09-03T12:45:34.774-07:00</updated><title type='text'>Torpezas</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;span style="font-weight: bold; font-style: italic;"&gt;Ya no soporto más!!&lt;/span&gt; quiero verte, quiero escucharte, quiero que hablemos tanto como ayer, dar vueltas por la ciudad, mirar tus ojos alegres y olvidarme de los demás, sentir escalofríos cuando te acercas y tu cara respira cerca de mí, y ponerme nerviosa cuando no estás.  Ya no me concentro, no puedo pensar en otras cosas, me cuesta decidir por algo porque lo único que me importa es que estés bien.  Soportas mis estupideces y adoro cuando te enojas por mis malos chistes.  Solo tú te das cuenta de mis mensajes, pero haces como si no los percibieras, te ríes a escondidas, pero sabes que yo también lo hago con tus gestos.  Y no nos damos cuenta de nada, de nadie.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;¿Qué me hiciste? Hasta me olvido de que estoy apurada o que tengo mil trabajos para mañana, que debo dos pruebas o que debí estudiar para la interrogación, que no me tocaba química los martes o que los miércoles me voy temprano, o que dijeron que llovería o que ese día dejé mi abrigo en casa.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;Y siempre estás rodeado de gente, pero yo no estoy ahí, y me enfurezco, me altero.  Te quiero aquí, ahora, conmigo, no tan lejos como sueles ir.  &lt;span style="font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);"&gt;Te quiero&lt;/span&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;¿Cuánto tiempo más podré soportar?¿Cuánto más me podrás soportar? Me siento torpe, me siento alegre, me siento inútil, algo cansada, algo intrigada, enamorada.  &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;Déjame&lt;/span&gt; descubrirte como tú lo has tratado de hacer.  No permitas que enloquezca por ti.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div style="text-align: right;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);"&gt;El día que diga tantas barbaridades, no seré la misma de ahora, así que, por favor&lt;br /&gt;¿me avisan cuando empiece con los síntomas?&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-4320658148034214082?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/4320658148034214082/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=4320658148034214082' title='3 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/4320658148034214082'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/4320658148034214082'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2007/09/torpezas.html' title='Torpezas'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-3320046125529066378</id><published>2007-06-24T19:38:00.000-07:00</published><updated>2007-06-24T19:49:53.358-07:00</updated><title type='text'>Cansancio!!</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: right;"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;24 de junio y parece que ya se ha terminado todo.  Cada tarea, cada compromiso pareciera ser un mero trámite que no sé si salga positivo.  Pasa el tiempo, se agotan mis ganas, mis energías, mi paciencia, y surge nada más que los temores, las inseguridades, me vuelvo más irritable e incluso a veces siento como si ya nada pudiera hacer, como si todo estuviera &lt;/span&gt;&lt;span style="font-style: italic;font-family:arial;" &gt;escrito&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt; y solo debiera dejarme llevar por la modorra, la corriente, o el curso "natural" que todo a mi alrededor debe seguir.  Me voy cansando, a la vez que me voy adecuando de mala gana a los caprichos del día a día. &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;¿Saldremos bien de todo esto?  Espero que sí lo logremos.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-3320046125529066378?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/3320046125529066378/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=3320046125529066378' title='8 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/3320046125529066378'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/3320046125529066378'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2007/06/cansancio-grrr.html' title='Cansancio!!'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>8</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-1812018265957858290</id><published>2007-06-17T14:03:00.000-07:00</published><updated>2007-06-27T21:18:05.769-07:00</updated><title type='text'>Un viaje más</title><content type='html'>&lt;div style="TEXT-ALIGN: right"&gt;&lt;span style="COLOR: rgb(0,51,0);font-family:arial;font-size:100%;"  &gt;Cada tarde salía de su morada deseando escapar de la tranquilidad del hogar. Deseaba remecer en cuanto pudiera tamaña pasividad que no dejaba serena su alma aventurera. Saltando charcos, esquivando animales que se agolpan en cada cruce de calles, denunciando propiedad en cada paso que dan. Disfruta el aire mañanero que tanto le comunicaba con esos ruidos alarmantes. Un pasaje de pago y allá &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;iría&lt;/span&gt; su destino, atravesando pasarelas y haciendo locos transbordos a lugares comunes e imprecisos como los que tú y yo conocemos. Allá iba, contento, aprovechando cada segundo que su mirada conservaba &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;espectante&lt;/span&gt;&lt;/span&gt; entre los desconocidos que &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;copartían&lt;/span&gt;&lt;/span&gt; el viaje, pensando, quizás, en la diversidad de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3"&gt;&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;individualidades&lt;/span&gt;&lt;/span&gt; a la que poco les importa que pasa a centímetros de cada uno.&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="COLOR: rgb(0,51,0);font-size:100%;" &gt;Y se relaja, se detiene, desciende, sube y baja escaleras, flota por confines que no se alejan de un almacén o un pequeño cine; disfruta de cada pisada, cada latido ensordecedor, misterioso; algo le espera, y lo sabe; miradas que van y vienen en la espesura de la ciudad caminante, siendo parte de ella, pero &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_4"&gt;descubriéndola&lt;/span&gt; a cada minuto. Ya son horas, árboles, espuma, silencios, una cara bonita, bellos recuerdos, la infancia que se viene a la mente en lugares conocidos de niño. Dulzura, pequeñeces que nos &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5"&gt;regalan&lt;/span&gt; estas salidas y sus sorpresas.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="COLOR: rgb(0,51,0);font-size:100%;" &gt;Ya es hora, el deber se infunde de responsabilidad, regreso, retroceso a lo simple, lo común, a lo rutinario de estar viviendo. Aquí. &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_6"&gt;Adiós&lt;/span&gt;. Te vas. Alegre sale con sus tranquilos zapatos cansados, una sonrisa furtiva, un mundo olvidado.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="COLOR: rgb(0,51,0);font-size:100%;" &gt;Hasta la próxima, dice callando, hasta que vuelva a descubrirte a &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_7"&gt;ti&lt;/span&gt;, a mi mismo.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-1812018265957858290?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/1812018265957858290/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=1812018265957858290' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/1812018265957858290'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/1812018265957858290'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2007/06/un-viaje-ms.html' title='Un viaje más'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-6941209998106251180</id><published>2007-05-29T19:27:00.000-07:00</published><updated>2007-05-29T19:40:53.134-07:00</updated><title type='text'>Xoxi.Top</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-weight: bold; font-style: italic; font-family: verdana;"&gt;Me sorprendiste!!!&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;Gracias &lt;/span&gt;&lt;span style="color: rgb(153, 153, 0); font-weight: bold; font-family: verdana;"&gt;Sofía &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;por la tremenda sorpresa que me pegué hoy.  Tu sabes lo &lt;/span&gt;&lt;span style="color: rgb(102, 0, 204); font-style: italic; font-family: verdana;"&gt;importante &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;que son para mí los amigos, y sobre todo, los que tanto han tenido que soportarme!!&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;Parece que &lt;/span&gt;&lt;span style="font-style: italic; font-family: verdana;"&gt;no hubiera pasado el tiempo&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;, eso sí que es mágico, y lo agradesco, porque muy bien hace tener amigos como tú.   Aunque debo reconocer que necesito controlar mis saludos tan efusivos en el metro, creo que es la falta de oxígeno en mi cabeza.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;¿Qué haría uno sin los amigos?&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-style: italic; font-family: verdana;"&gt;Yo no sé&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;Saludos a todas esas personitas que logran descifrar mis mensajes, que me soportan día a día, y que, pocas pero buenas, &lt;/span&gt;&lt;span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:130%;" &gt;&lt;span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;"&gt;completan&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt; mi pequeño mundo.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-6941209998106251180?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/6941209998106251180/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=6941209998106251180' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/6941209998106251180'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/6941209998106251180'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2007/05/xoxitop.html' title='Xoxi.Top'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-5392056867642691098</id><published>2007-05-11T21:44:00.000-07:00</published><updated>2007-05-11T21:47:42.681-07:00</updated><title type='text'>Día del Alumno</title><content type='html'>&lt;p style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="" lang="ES-TRAD"&gt;Pensé que me echaban, que era la previa al desalojo, que me quedaba sin tierra, abandonada a un destino incierto.&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;&lt;span style="font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);"&gt;Y tuve miedo&lt;/span&gt;.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;"&gt;    &lt;/div&gt;&lt;p style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="" lang="ES-TRAD"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;Especial fue mi último día del alumno, o más bien dicho, del estudiante.&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;Cada uno con sus libertades, empezando por la “ropa de calle”.&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;Como dijo cierta señora: “los vemos tal cual son”.&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;¿Y era así?&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;Entonces, cuando escuché sus palabras, entré en pánico: en principio, porque yo fui con uniforme (absurdo argumento, pero no tanto); y segundo, porque tuve la impresión de que éste es el comienzo de una serie de procesos que culminarán en la triste y tradicional despedida, y que también enterrarán más de 10 años de mi vida de un solo golpe.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;"&gt;    &lt;/div&gt;&lt;p style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="" lang="ES-TRAD"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;Un uniforme, tan odiado a veces, ahora lo estoy venerando.&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;Las únicas herramientas que me aseguran el porvenir inmediato son las que otorga el uniforme con sus estilos a la moda o puramente funcionales.&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;Esas son las que identificamos claramente como la rutina, el levantarse cada día antes que la luz entre por la ventana, y a veces antes, para estudiar lo que no alcanzaste por sueño el día anterior, el que te dice que vayas al dichoso establecimiento a plasmar casi la totalidad de tu existencia en una fría silla, que descansa a ratos, pero soporta cada desatino permitido.&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;Aquel que te hace ser igual dentro de tanta diversidad, que te hace ser tú, en cierta medida, porque no te escondes tras caretas económicas, sociales o de otro colorido.&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;Y me di cuenta de que mis mañas no obedecían a un mero gesto de mi voluntad, sino que al terror que me infunde el saber que ésta vestimenta fiel ya no me acompañará, que tendré que tomar mis propias decisiones y no tener que seguir aquellas fuerzas externas tan poderosas que algunos conocemos, las masas (u otros), incluso del hecho de que abandonaré una rutina (tan agotadora a ratos) que tanto nos costó asimilar y que, cuando ya lo hemos hecho, te das cuenta de que el tiempo lo perdiste en eso y no en disfrutar las simplezas que nos ofrecía el día a día.&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;Sentí que, poco a poco, nos quitan las marras, nos dejan experimentar, quieren que volemos, quieren que hagamos nuestros a los aires, buscando imágenes en el exterior que parecen ser prometedoras, pero que esconden profundas transformaciones, temidas ahora, el poder de las decisiones, el ser mayor, el ser libre.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;"&gt;    &lt;/div&gt;&lt;p style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="" lang="ES-TRAD"&gt;Le temo a&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;elegir, a las decisiones, a la inseguridad que me inunda desde pequeña, a cometer tantos errores infundados o más de los que ahora llevo, a sentir mi inexperiencia a flor de piel, a estar desposeída en un mundo que no perdona pero sí olvida rápidamente, consume vidas y devora oportunidades y esperanzas.&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;No quiero salir de esta burbuja esponjosa, pero me empujan, me presionan, me lastiman, y no se dan cuenta, porque es su labor, allá, acá, en un colegio, en la misma casa, todos se dan vuelta y te encasillan en una sola dirección, y debes ser lo bastante valiente como para ofrecer tu cabeza, tu corazón, y saltar, salir, tomar los desafíos, probar oportunidades, sin desvanecer.&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;Lástima que eso no lo enseñan.&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;Lo único que tenemos, inconscientemente por ellos, o por nosotros, es el ejemplo que cada uno nos entrega allá, en la lejanía frontal de la sala, donde viajan por sus mundos, nos entregan herramientas, pero a la vez formas de vida, de algo más, tal vez sean actitudes, formas, tonos, ideales, conflictos, pasión.&lt;span style=""&gt;  &lt;/span&gt;Sí, quizás sea así, o mejor será mi escasa imaginación lo culpable.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;"&gt;    &lt;/div&gt;&lt;p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="" lang="ES-TRAD"&gt;&lt;span style="font-family: trebuchet ms;"&gt;Quisiera que se detuviera el tiempo, solo por un instante.  Aun así me parecería eterno, escaso.  Déjenme aquí, no dejen que cambie.&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="" lang="ES-TRAD"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;  &lt;p class="MsoNormal" style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="" lang="ES-TRAD"&gt;&lt;span style="color: rgb(204, 0, 0); font-style: italic;"&gt;Vagando, en mi mundo.&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-5392056867642691098?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/5392056867642691098/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=5392056867642691098' title='9 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/5392056867642691098'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/5392056867642691098'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2007/05/da-del-alumno.html' title='Día del Alumno'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>9</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-4861141660257919440</id><published>2007-05-04T19:44:00.000-07:00</published><updated>2007-05-04T19:49:41.529-07:00</updated><title type='text'>Papeles</title><content type='html'>&lt;p style="text-align: center; color: rgb(255, 0, 0);" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="" lang="ES-TRAD"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:100%;" &gt;&lt;span style="font-style: italic; font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" &gt;Incertidumbre, deseos de iniciar caminos que no se analizan, sino que de pronto se detienen, y hacen sufrir.  Incertidumbre.  ¿Tú me dirás la respuesta?  No, no lo creo.  Incertidumbre, ¿negación?  No, ¿De qué?, la verdad es que controlas lo que piensas, intentas otras tantas, lo real es que no entiendes.  ¿Qué risa no? Risa que no tenga nada de literario, que no se entienda, que me desahogue en un pedazo de papel virtual, y que no comprenda en absoluto lo que aquí diga, o a lo mejor, es más de lo que creo.  Mi cabeza da vueltas.  Mi mente da vueltas, y no sé dónde, ni se dónde me gustaría.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="text-align: center; color: rgb(255, 0, 0);" class="MsoNormal"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="" lang="ES-TRAD"&gt;&lt;span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:100%;" &gt;&lt;span style="font-style: italic; font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" &gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style="text-align: center; color: rgb(255, 0, 0);" class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="" lang="ES-TRAD"&gt;&lt;span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:100%;" &gt;&lt;span style="font-style: italic; font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" &gt;A veces no me soporto.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-4861141660257919440?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/4861141660257919440/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=4861141660257919440' title='3 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/4861141660257919440'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/4861141660257919440'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2007/05/incertidumbre-deseos-de-iniciar-caminos.html' title='Papeles'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-6997613153983895998</id><published>2007-04-25T20:05:00.000-07:00</published><updated>2007-04-25T20:14:38.025-07:00</updated><title type='text'>Pasional?</title><content type='html'>Que loca que eres! que pasional!&lt;br /&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;Se te sube la sangre a la cabeza, te tiritan las manos, se te acelera el pulso, te pones roja, agudizas tu mirada, olvidas la razón de las cosas, y disparas, disparas verdad, disparas sentimiento, disparas vivencias, disparas estupideces.  Y después, recibes, nada.  Y después, solo un largo tiempo te espera, para pensar, analizar, para nada.  ¿Qué conclusiones sacamos?  Que eres estúpida.  ¿Qué ganaste? ser más estúpida.  Y ¿por qué haces eso entonces?  Porque está en mi esencia, creo.  Porque no aprendo a controlarme aún.  Porque se me olvida que no soy nadie.  Porque olvido que soy sentimental, soy pasional, soy "irracional", soy mujer.  Y sí, somos inferiores, a veces así me siento, por el simple hecho de no autolimitarme, por dejarme ser aunque sea un ser inútil, un ser absolutamente absurdo, que pretende cosas que no entiende,  que abusa de sí mismo, y termina en NADA.  Como siempre, nada, será coincidencia, será totalmente una verdad. Nada.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Y &lt;span style="font-style: italic;"&gt;me detesto&lt;/span&gt;, y me aguanto, y &lt;span style="font-style: italic;"&gt;vuelvo a lo mismo&lt;/span&gt;, y lo controlo, y luego &lt;span style="font-style: italic;"&gt;se me olvida&lt;/span&gt; para qué lo hacia, y vuelve el &lt;span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;"&gt;ciclo&lt;/span&gt;.  Maldita bocota, yo y mi bocota.  Lo peor de todo, es que todavía no me enseñan a contar...&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-6997613153983895998?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/6997613153983895998/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=6997613153983895998' title='3 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/6997613153983895998'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/6997613153983895998'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2007/04/pasional.html' title='Pasional?'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-3115305262288080128</id><published>2007-04-17T17:00:00.000-07:00</published><updated>2007-04-17T17:26:52.422-07:00</updated><title type='text'>Ups! me enamoré...</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: center; font-family: arial;"&gt;&lt;span class="down" style="display: block;" id="formatbar_JustifyCenter" title="Alineación al centro" onmouseover="ButtonHoverOn(this);" onmouseout="ButtonHoverOff(this);" onmouseup="" onmousedown="CheckFormatting(event);FormatbarButton('richeditorframe', this, 11);ButtonMouseDown(this);"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);"&gt;¡¡Me enamoré!!&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;&lt;span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"&gt;¡¡¡ALTO!!!!&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);"&gt;&lt;blockquote&gt;No le digas a nadie: "me enamoré".&lt;/blockquote&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;De sus ojos grades, de su mirada ajena, de su risa envolvente, de su pelo estrepitoso, de sus manos conflictivas, de su andar errante, de sus pensamientos fugitivos, de su personalidad arrebatadora, de sus sueños cumplidos, de eso me enamoré.  Cautivante su presencia, cautivador Él.  Y allí, sin más ni más, desaparece.  Es mi imagen que lo busca en sueños donde, por desgracia, siempre despierto.  &lt;span style="font-style: italic;"&gt;¿Quién es? &lt;/span&gt;Quisiera saberlo, pero tú podrías decírmelo, si quisieras.  Si me quisieras...    &lt;span style="font-style: italic;"&gt;me lo dirías?&lt;/span&gt;.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color: rgb(255, 0, 0);"&gt;Me enamoré ¿Y tú?&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-style: italic;font-size:85%;" &gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color: rgb(0, 153, 0);"&gt;¿Sigues enamorado?&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-3115305262288080128?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/3115305262288080128/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=3115305262288080128' title='4 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/3115305262288080128'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/3115305262288080128'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2007/04/ups-me-enamor.html' title='Ups! me enamoré...'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-3313413197193039843</id><published>2007-04-05T18:49:00.000-07:00</published><updated>2007-04-05T19:14:56.946-07:00</updated><title type='text'>Sismos</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;div style="text-align: right;"&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;span style="font-family: arial;"&gt;Camina, camina, pisada tras pisada vas descubriendo lo chueco que está el pavimento.   Avanza, dejando atrás al pequeño  mañoso que no se detiene ni un momento a sacudirse los mocos verdes curiosos que se asoman en su nariz.  La buena mujer que no comprende que la vereda puede tener dos vías te obliga a seguir su paso paciente, y no puedes ofuscarte por eso, porque a ella poco le importa que estés apurado o no, total, vive su mundo idílico o la carcomen sus problemas, pero ¿a quién le importa?  Dejas de lado tal pensamieto, todavía recorriendo las oscuras calles de tu barrio, cuando, sin más ni más, analizas lo que has hecho en el día.  ¿Por qué siempre eres tú y tu bocota? ¿Para qué actúas de formas que no quieres? ¿Por qué dejas que afloren sentimientos incoherentes, y quieras que todo termine mal para ti?  Caminas, caminas, y cada paso es un silencio prolongado, una ausencia, una idea de vaga inconclusa por tu cabeza y de pronto reconoces que sí, sí lo sabes, sabes que nuevos sismos te estan atacando, presientes de qué se trata, y esperas sigiloso que un nuevo volcán aparezca de las profundidades submarinas, solo que dentro de ti.  ¿Cuándo será la explosión?  Creo que ya fue, o por lo menos un aviso de ella.  Que terror, creo que no te soportarán.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;span style="font-style: italic; font-family: arial;"&gt;&lt;span style="color: rgb(204, 0, 0);"&gt;No me soportarán, no lo harán!&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-style: italic; font-family: arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: arial;"&gt;Espero llegar pronto a casa.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-style: italic;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-3313413197193039843?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/3313413197193039843/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=3313413197193039843' title='3 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/3313413197193039843'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/3313413197193039843'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2007/04/sismos.html' title='Sismos'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-5445796929985560964</id><published>2007-04-04T17:09:00.000-07:00</published><updated>2007-04-04T17:30:19.164-07:00</updated><title type='text'>Debilidad</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:100%;" &gt;&lt;span style="font-family: arial; font-style: italic;"&gt;Descubrí algo que sabia hace mucho tiempo, más bien, no lo descubrí - porque ya lo sabía -, pero no hechaba de menos eso.  Recordé que soy débil.  Sentí lo que hace tiempo no sentía, que cedo a la más mínima presión, y colapso, entro en corte sircuito y termino en incoherencias que ni yo misma entiendo.  Hace tiempo que no pasaba, hace mucho.  Tal vez son pequeñeces, tal vez no.  Tal vez vuelva a pensar demaciado, o siga perdiendo el tiempo, o vuelva a lamentarme por nada.  Mi teoria está comprobada, es un círculo vicioso, estas mal, estas bien, y vuelves a lo de antes, solo que con algo de más madurez.  Lo malo es que mientras más maduro seas, más importancia le vas dando a las cosas, más te afectan, y al final, más ondo caes, y siguiendo la lógica, te vas asumiendo como un adulto amargado más que compone nuestra agraciada sociedad.  Eso es lo que supongo que me espera.  Lindo camino el que he de seguir!  Ojalá diosito me cuide y me ampare en este camino, aunque presiento que no lo hará :p  Tendré que inventarme otro consuelo.  Si solo tuviera a alguien que me ayudara en eso...&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-5445796929985560964?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/5445796929985560964/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=5445796929985560964' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/5445796929985560964'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/5445796929985560964'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2007/04/debilidad.html' title='Debilidad'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-7781610762477544548</id><published>2007-03-27T18:10:00.000-07:00</published><updated>2008-12-12T19:15:28.945-08:00</updated><title type='text'>Dilemas</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/RgnBWVAb4EI/AAAAAAAAABY/R5dV3Z-KBts/s1600-h/DSC03744.JPG"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5046777446785605698" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/RgnBWVAb4EI/AAAAAAAAABY/R5dV3Z-KBts/s400/DSC03744.JPG" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Un reflejo...  Quizás el mio esté distorsionado, percudido, algo vago en imagen, tal vez no lo conosco bien, no me he fijado, lo he ignorado, o no he querido ver más allá. Ahora tendré que preocuparme por eso, lo que soy y lo que reflejo (o lo que no).  Aunque, pensándolo bien, ¿qué vale más? preocuparse por encajar bien, recibir buenas reacciones y desarrollarse tranquilamente en el mundo que te rodea o repercutir con las ideas que afloran instantaneas desde profundidades mentales, o espirituales, o del corazón, o de donde sea, decir y sentir, vivir, sentir y decir lo que estúpidamente, o naturalmente, nos nace?  Una gran persona, luego de preguntarle cuándo el hombre no era digno, me respondió "indigno es quien piensa, dice y actúa de forma diferente", quizás así sea, pero es difícil comportarse como la dignidad de humano lo amerita.  Gran valor para quién logra superar tantos obstáculos y ser concecuente.  Yo sigo aquí, cada vez con menos dilemas, o asumiendolos más y más.  ¿Amor a la búsqueda o al encontrar algo? Prefiero "ambas juntas" si es que vienen en packs.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-7781610762477544548?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/7781610762477544548/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=7781610762477544548' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/7781610762477544548'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/7781610762477544548'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2007/03/dilemas.html' title='Dilemas'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/RgnBWVAb4EI/AAAAAAAAABY/R5dV3Z-KBts/s72-c/DSC03744.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-2257385740353866599</id><published>2007-03-27T18:01:00.000-07:00</published><updated>2008-12-12T19:15:29.092-08:00</updated><title type='text'>Agradecimientos</title><content type='html'>&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;¿Quién te comprende mejor que éste, el gran amigo water? nunca le reconocemos nada, cuando en realidad es el único que se aguanta nuestras &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;em&gt;penas&lt;/em&gt;&lt;/span&gt; sin reclamar ni criticar, solo escucha, solo siente y te acoge como nadie. Gracias water!!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5046774938524704818" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/Rgm_EVAb4DI/AAAAAAAAABQ/KrPh_egKNKU/s400/DSC03730.JPG" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;- Se busca con urgencia!: Pastillita de "&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;P&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;ato Purific"&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-2257385740353866599?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/2257385740353866599/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=2257385740353866599' title='1 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/2257385740353866599'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/2257385740353866599'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2007/03/agradecimientos.html' title='Agradecimientos'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/Rgm_EVAb4DI/AAAAAAAAABQ/KrPh_egKNKU/s72-c/DSC03730.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-3274207838153838763</id><published>2007-03-18T13:10:00.000-07:00</published><updated>2008-12-12T19:15:29.280-08:00</updated><title type='text'>Un baño de Barones</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/Rf2deduU_0I/AAAAAAAAABI/kePDNU7W_n4/s1600-h/DSC04495.JPG"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5043360304425402178" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/Rf2deduU_0I/AAAAAAAAABI/kePDNU7W_n4/s400/DSC04495.JPG" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;Esto me recuerda una frase que leí por allí...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:180%;color:#990000;"&gt;&lt;em&gt;"Que los povres dejen de ser pobres"&lt;br /&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-3274207838153838763?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/3274207838153838763/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=3274207838153838763' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/3274207838153838763'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/3274207838153838763'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2007/03/un-bao-de-barones.html' title='Un baño de Barones'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/Rf2deduU_0I/AAAAAAAAABI/kePDNU7W_n4/s72-c/DSC04495.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-7612401081068732861</id><published>2007-03-01T10:47:00.000-08:00</published><updated>2008-12-12T19:15:29.972-08:00</updated><title type='text'>Puerto Mall</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/RecqXHnC5dI/AAAAAAAAAA0/MdN-xQTk3k8/s1600-h/DSC04520.JPG"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5037041284905362898" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/RecqXHnC5dI/AAAAAAAAAA0/MdN-xQTk3k8/s320/DSC04520.JPG" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;span style="font-family:times new roman;font-size:85%;"&gt;Ansiadas vacaciones! ¿cuanto tiempo esperamos a disfrutar un par de meses que luego se nos van tan abruptamente?. En especial, febrero, ese mes donde la gran masa santiaguina toma sus días para escapar de todo y todos, de las rutinas, los ahogos, las presiones, etc. En busqueda de un relajo total llegue a Frutillar (salió verso). "Qué silencio! dónde está pablito?", era lo único que se me pasaba por la mente. En uno de esos tantos días fuera de la city, emprendimos rumbo a Puerto Montt, y como buenas turistas, fuimos al principal atractivo que se puede encontrar en los pueblos del "sure", una feria artesanal!! ¬¬ pero esta feria no era como cualquier otra, no!! estaba invadido de gringos, altos, flacos, blancos y arrugados, dejando su dineral en los improvisados puestos, donde los precios se mostraban en dolares y el vendedor te atendia en inglés. Estaba en Chile? sí, lo estaba (como hemos avansado, ¿o no?), mientras los gringuitos compren el buen chaleco de alpaca (¿que hace un chaleco de alpaca en el sur, o gorritos andinos, mmm, interconectividad regional, o algo asi?) o el gorro chilote, o la joyita de lapizlazuli...    Ya lejos de tanto comercio, quise un &lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/RecownnC5bI/AAAAAAAAAAk/9t8zjcFcP3I/s1600-h/DSC04525.JPG"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5037039523968771506" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/RecownnC5bI/AAAAAAAAAAk/9t8zjcFcP3I/s320/DSC04525.JPG" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;poco de pas, de naturaleza, de tranquilidad, y encontré &lt;strong&gt;EL LUGAR PERFECTO&lt;/strong&gt;!! pero qué vieron mis ojos?? nooooooo, no puede seeeeeerr, un Mall!!!! aaaaaaaaa, alucino, no, no alucino, era real, un mall más grande que el Tobalaba ante mis narices. Casi lloré, casi reí, el consumismo me llamaba y ahí estaba yo, "vitrineando". Apenas entré recorde que no se puede ir a un mall sin pasar por el patio de comidas, y sí, hasta doggis, pizas, lomitón y demaces, mi vida era perfecta!! faltaba decidir, y mi elección fueron unas empanadas de queso y otras de mariscos (empanadas de mariscos en comidas rápidas si que fue una sorpresa). ¿Qué más podía pedir? ya sé, una hermosa vista, de un segundo o tercer piso, a dos cruceros espectaculares anclados a metros de la orilla (el lugar de donde provenía tanto gringo y tanto billete verde). Lo demás, disfrutar, de aquellos días espectaculares que ya se escaparon del calendario para no volver, pero que valieron la pena.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:times new roman;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:times new roman;font-size:85%;"&gt;Sin duda, el consumismo superó &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;casi&lt;/span&gt; cualquier frontera (el casi es por si acaso).&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:Times New Roman;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-7612401081068732861?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/7612401081068732861/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=7612401081068732861' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/7612401081068732861'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/7612401081068732861'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2007/03/puerto-mall.html' title='Puerto Mall'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/RecqXHnC5dI/AAAAAAAAAA0/MdN-xQTk3k8/s72-c/DSC04520.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-5271671028855096213</id><published>2007-01-30T18:16:00.000-08:00</published><updated>2007-01-30T18:42:45.766-08:00</updated><title type='text'>Dislexia</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;"&gt;Que mal!! tengo todas las ganas de escribir, pero las ideas se me vuelan como pajaros rebeldes, quisiera decir muchas cosas, pero los dedos se me traban. Es que pienso tantas cosas, o tal vez nada, que eché de menos el blog, pero estas vacaciones me bloquean, y al no pasar nada interesante en estos días (bueno, casi nada, los amigos siempre son lo mejor que puedes encontrar en tu vida y, sobretodo, en las vacaciones) menos tengo para situarme aquí. Tal vez sea que quiero hablar con alguien, pero no puedo, no encuentro a esa persona, ni tampoco me aparezco como para hacerlo. Que aburrida, mejor ahogar mi tiempo en otras cosas. Batí un record, me leí dos libros en dos días. Mmm, el tiempo me sobra, y se me escapa. Y de aburrida, escribo tonteras, hay que sacar este lado de vez en cuando, ¿o no?, si no me volveré una vieja toda amargada, reclamando porque el vecino tiene un perro o porque el camión de la basura quiebra las ramas de los árboles, o porque no me devuelven un peso en la caja del supermercado!! y para variar armo un escándalo!! la pobre cajera quedó de disléxica (por qué? no se) y después, rematando, analizo la ecena y me doi cuenta de que la pobre nos regalo el peso, puso en pagado 10.001, cuando solo le pasamos 10.000, y yo gritándole que estaba disléxica (o como se escriba) porque no habia entendido que no donábamos el peso. Mmm, asi es la vida (como dice una caura loka por allí). Mañana me levanto temprano (antes de la 13:00) y le voi a pedir disculpas a la cajera. Eeeeeeeeeeeee, mentira!!, ni si quiera me acuerdo de ella, en fin.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;"&gt;Un día más que se pasa sin que quiero que pase, aunque tal vez sí. Un día menos! Saludos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;"&gt;parece post :p&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-5271671028855096213?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/5271671028855096213/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=5271671028855096213' title='4 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/5271671028855096213'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/5271671028855096213'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2007/01/que-mal-tengo-todas-las-ganas-de.html' title='Dislexia'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-2872168265727400166</id><published>2007-01-16T10:54:00.000-08:00</published><updated>2007-01-16T11:00:35.299-08:00</updated><title type='text'>Una carta para tí?</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#990000;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;em&gt;Ser desconocido&lt;/em&gt;:&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Cuando golpees a mi puerta, no te arrepientas de nada, entra, búscame, y cuando me encuentres abrázame como jamás lo has hecho, has que me sienta cercana a ti, has que me sienta parte de ti. Entonces, bésame, crea en mí nuevas emociones, nuevas sensaciones. Pero antes, tendrás que darte el trabajo de conocerme, solo eso te pido, no que me entiendas, sino que sepas quién soy, como puedo llegar a sentir, a sufrir. Yo por mi parte, trataré de sacar y explotar algo de la poca imaginación que me va quedando para hacer inolvidable cada día que pasemos juntos, así, no te aburrirás tan pronto de mis torpezas y cuando quieras marchar, llevarás contigo los mejores recuerdos que haya podido darte. Sé que sufriré, que lloraré y trataré de olvidarte, pero hasta que no me encuentres y no abras mi puerta, jamás tendré tan bellos recuerdos de una ilusión.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tal vez debería hacer algo, aunque pensándolo bien, ¿para qué, si no te conozco todavía?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Espero que nos encontremos pronto, de verdad que lo espero.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;Besos.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-2872168265727400166?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/2872168265727400166/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=2872168265727400166' title='3 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/2872168265727400166'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/2872168265727400166'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2007/01/una-carta.html' title='Una carta para tí?'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-1408133848631416239</id><published>2006-12-27T12:50:00.000-08:00</published><updated>2006-12-27T12:55:40.657-08:00</updated><title type='text'>Masas</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;span style="font-family:times new roman;color:#006600;"&gt;Al final, somos todos parte de la misma masa, consistente a veces, blanda y flácida otras. Somos parte de la misma masa, pero queremos destacar en algo más. Yo quiero ser un buen panqueque, tal ves tú un rico pai, pero cuando nos terminemos de consumir, o nos terminen de consumir, llegaremos a ser siempre la misma cosa, la misma masa pegajosa. Que desagradable, ¿no?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-1408133848631416239?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/1408133848631416239/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=1408133848631416239' title='4 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/1408133848631416239'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/1408133848631416239'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2006/12/masas.html' title='Masas'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-7668200916136320577</id><published>2006-12-02T19:09:00.000-08:00</published><updated>2008-12-12T19:15:30.393-08:00</updated><title type='text'>Un Sueño</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/RXJA4orIeRI/AAAAAAAAAAM/M2eR__xicPI/s1600-h/DSC00069.JPG"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5004133477697222930" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 233px; CURSOR: hand; HEIGHT: 171px" height="197" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/RXJA4orIeRI/AAAAAAAAAAM/M2eR__xicPI/s320/DSC00069.JPG" width="259" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;Hoy soñé, soñé que te ibas de casa, que salías temprano un día e iniciabas nuevos caminos. La gente reconocía tu imagen en cada pueblo que recorrías, tus manos eran la señal de un nuevo cambio, y formabas el pilar fundamental. Tus ideas eran radicales, y cruzabas fronteras tan rápido como lo hacían tus palabras, llegando a lugares tan remotos que jamás lograste dimensionar. Soñé que enfrentabas grandes muros, y éstos pronto se doblegaban ante ti, instaurando nuevas construcciones, construcciones más humanas, tan necesarias en nuestra sociedad. Entonces, sin titubeos, enfrentabas al enemigo y conseguías que te dieran la mano, y pronto llevabas a cabo la transformación que te haría partícipe de los libros de historia que leerían futuras generaciones. Todo eso soñé. Todo eso fuiste, pero era un sueño. En realidad, no eres nadie, no mueves los corazones que motivaste en mis sueños, no corres tras aquellas esperanzas, no reíste con tales logros como individuo, que no eran para ti, eran para una sociedad. No eres nada de eso, ni menos una pizca de ilusiones, porque estás absorbido, porque no tienes voluntad, porque no piensas ni en cosas imposibles para alcanzar siquiera lo que crees probable, y dejaste que te llevara esta corriente, te consumiera. Perdiste la chispa, y con ello también se perdió mi ilusión, la de idealizar un cambio que no llega porque tú ya no eres el de antes, porque ya no me haces soñar.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-7668200916136320577?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/7668200916136320577/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=7668200916136320577' title='4 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/7668200916136320577'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/7668200916136320577'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2006/12/hoy-so-so-que-te-ibas-de-casa-que-salas.html' title='Un Sueño'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/RXJA4orIeRI/AAAAAAAAAAM/M2eR__xicPI/s72-c/DSC00069.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-116243467955206869</id><published>2006-11-01T18:29:00.000-08:00</published><updated>2006-11-01T18:31:19.573-08:00</updated><title type='text'>La voz de los jóvenes</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Qué joven no se siente aludido al escuchar la típica frase “déjenlo, que está en la adolescencia”.  Sí, adolescencia, esa odiosa palabra que es sinónimo de aprovechamiento juvenil (por parte de los adultos), o de una compleja incomprensión, (según los menores).  Y es que hay que ser adolescente para entenderlo, o por lo menos estar en la etapa, porque los adultos, que pasaron por ello, parecen cada día haberlo olvidado más.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pobre aquel que deja pasar las horas impávido, inmóvil ante cualquier estímulo que no sea una mujer o un auto último modelo.  Pobre la ingenua que cayó en un oscuro abismo por culpa de algún amor o enamoramiento efímero, que dibujo silenciosa un mundo de hadas donde ella era la protagonista que encontraba ilusa a un gran príncipe azul.  Por qué no mencionar también a los que pensaron en la inutilidad de su existencia, intentaron ahogar sus sufrimientos, o simplemente luchan cada día “por lo que creemos justo”, manejados por ideales benévolos para ellos, que se ajustan a la carta de jóvenes que solo piden un poco de orientación, de entendimiento, de identidad propia, y siguen a cualquiera que muestre una pizca de interés por sus problemas, les ofrezca un nuevo camino, les convenza de objetivos pre-formulados que logran envolverlos y transformarlos magníficamente en nuevos líderes e impulsadores de movimientos que, de una u otra forma, llegan a englobar pueblos, comunas, ciudades, e incluso regiones enteras.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El último punto es, sin duda, fundamental.  El adolescente es un ser débil, es quien se busca incesantemente, y es también el blanco perfecto de organizaciones que, en simples palabras, conforman verdaderos cantones de reclutamiento disfrazados de falsos ideales o de prometedoras esperanzas de un “mundo mejor, más igualitario y más justo”.  Y los adolescentes terminamos creyéndonos el cuento de la lucha por la igualdad, la justicia, la desaparición de la pobreza y las clases sociales o, en un punto más radical, la aspiración a un cambio rotundo del actual sistema.  Luego de visualizar algunos evidentes problemas de nuestra sociedad, nos dejamos convencer casi de una manera absurda, abrazándonos férreamente a ideales que nos prometen tanto, tanto que llegamos a arriesgar nuestra condición legal por un conflicto no escuchado hace años.  Se sienten nuevos aires, nuevos liderazgos, pero ¿es el poder de los jóvenes o el manejo de éstos a favor de antiguas demandas? ¿Son sus problemas o son la nueva voz de quienes encontraron en el adolescente una nueva forma de dar a conocer viejos descontentos? ¿Son ellos? ¿Lo son realmente?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Remontémonos algunos años atrás, donde las necesidades de la sociedad, los abusos, no tenían tantas opciones de ser escuchados, no contaban con el derecho a manifestarse, a organizarse o a reunirse libremente.  ¿Qué pasa ahora? Ciertamente llegó la democracia, este querido sistema que ha sido capas de levantar gritos masivos, difundidos a susurros en años lejanos, que considera los derechos del hombre y ampara el respeto de éstos en las soberanas sociedades.  Entonces, aquella fuerza popular movida por la carencia de antaño, por el hambre o alguna otra catástrofe, se convierte en una exigencia por lo que se “considera justo”.  Todos tenemos el derecho a exigir, todos podemos dar a conocer a los cuatro vientos que no nos gusta una u otra cosa; de pronto salen todos los reproches, las deudas, las desconfianzas, los conflictos, las nuevas necesidades, las nuevas políticas y sus infaltables opositores.  Pero, detrás de cada movimiento, de cada bloque, de cada tendencia, se va entramando una nueva red, un conjunto de incansables y desconocidos individuos que se encargan de prolongar su objetivo en las posteriores generaciones, gente que se mueve casi como en territorio clandestino, buscando nuevos seguidores, nuevos integrantes de sus organizaciones, nuevas mentalidades que sigan cultivando lo que ellos pretenden que sientan como el bien inmediato, es aquí donde somos considerados, somos catalogados como la futura voz de mando, quienes tendremos, en algunos años más, el poder de decidir, de otorgar nuestro poder democrático y organizar a nuestra sociedad.  Debido a esto, ahora nos encontramos con verdaderas escuelas para los jóvenes, donde nos podrán convencer hábilmente de lo importante que somos para el futuro del pueblo o la economía nacional, para un camino hacia la justicia o para el resguardo del medioambiente.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt; Adherir a más jóvenes en alguna ideología es, ciertamente, un exhaustivo trabajo, donde el adolescente se siente importante, se siente con el deber de tomar alguna determinación sobre el acontecer nacional, ser participante activo de la ciudadanía, obedecer a los cánones que le imponen sus “propios” valores y seguir el camino que quienes abrieron su mente y le mostraron la realidad.  Lo increíble de esto es que nos dejamos llevar, y aquellos que se comprometieron con lo que nosotros creímos relevante, juegan hoy con nuestra voz, ¿la manejan? Sí, la manejan, la conducen hacia sus propios intereses y terminan ganando conflictos que pensábamos perdidos, firmando acuerdos casi de carácter  diplomático y, finalmente, desgastando la esperanza que tenemos los jóvenes por una mejor sociedad.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-116243467955206869?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/116243467955206869/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=116243467955206869' title='7 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/116243467955206869'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/116243467955206869'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2006/11/la-voz-de-los-jvenes.html' title='La voz de los jóvenes'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>7</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-116059848244323002</id><published>2006-10-11T13:21:00.000-07:00</published><updated>2006-10-11T13:28:14.883-07:00</updated><title type='text'>Cuentos</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Cuando cuentes cuentos contesta cuando te cuenten cosas que quieran que contestes con cada cosa que quieras contestar porque si no contestas lo que querian que contestaran con cada contestación que quisieras contestar nadie sabrá que quisiste contestar cuando quien quiso que contestaras te cuestionó y quiso contemplar cuando contestabas cada cuestionamiento.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-116059848244323002?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/116059848244323002/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=116059848244323002' title='18 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/116059848244323002'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/116059848244323002'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2006/10/cuentos.html' title='Cuentos'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>18</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-115958070042332206</id><published>2006-09-29T18:12:00.000-07:00</published><updated>2006-09-29T18:45:00.440-07:00</updated><title type='text'>Reflejos</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1706/2954/1600/copia%20blancoynegro%20DSC00481.jpg"&gt;&lt;img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 249px; CURSOR: hand; HEIGHT: 198px" height="202" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1706/2954/320/copia%20blancoynegro%20DSC00481.jpg" width="263" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;span style="font-family:georgia;font-size:85%;"&gt;¿Y que haces ahí? condenado por torpezas, o torturado por cobardes, o corrompido por los años, o ahogado por egoismos. Sé que yaces en tinieblas, que no sabes qué pasó de un momento a otro, que no existes, que no sientes, cual convidado de piedra, huyen de ti quienes al inicio te visitaron, porque te olvidaron, porque no lo quieren más, no quieren tu recuerdo, encontraron tu olvido y lo disfrutan. Fuiste y eres, ahora solo estorbos, y sé, lo sé, porque veo tu reflejo, mi reflejo en tu tumba, y espero bajo tu mismo sol aquella visita que vuelva a darle sentido a mi vida, la que tuve, que no tengo, que se fue, tu amor. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-115958070042332206?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/115958070042332206/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=115958070042332206' title='7 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/115958070042332206'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/115958070042332206'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2006/09/reflejos.html' title='Reflejos'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>7</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-115853446952872634</id><published>2006-09-17T15:46:00.000-07:00</published><updated>2006-09-17T16:37:21.920-07:00</updated><title type='text'>Sufrir - me gusta</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 173px; CURSOR: hand; HEIGHT: 227px" height="308" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1706/2954/320/Dsc00456.jpg" width="225" border="0" /&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;Maldita vida, malditos habitos, malditos errores. Siento aquel vacío que nunca termina de desaparecer, que luego que esa vanal esperanza de consuelo aparece vigoroso, y me destruye, y me consume, y me sigue matando, como el día que pasa tras mi ventana, ahogando historias, risas, llantos, recuerdos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;Así pasan uno a uno los momentos, tan dramáticos, tan rigurosos, tan esquivos, destruyendome, aniquilándome, guiando cada latido de mi corazón hacia profundidades desconocidas, hacia la muerte. Lo peor es que me doy cuenta, lo peor es que no puedo evitarlo, no puedo evitarme, no puedo dejar de sufrir. Me gusta, lo sé, me gusta llorar, me gusta lamentarme, me gusta sentir rabia, ira, tristeza, llanto recorriendo mi rostro, una mejilla caliente, una vergüenza escondida, una mano fuerte que oprime mi garganta, y me emociona, y me desespera, y me descuida, dejando que se desgaste mi alma, se desgasten mis ganas de seguir. Lo increíble de todo esto, es que me gusta.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;Ahogo errores en vasos de agua, siguiendo tranquila el transcurso del líquido, corrompiendo cualquier visibilidad, cualquier deseo. Ese deseo que es íntimo, es sublime, es pecado, es trampas de inseguridades, delirios -esta palabra que tanto me gusta-, temores, una persona, tú, siempre tú. Te convierto en mi unica salida, en un recurso que tiene mi mente para evadirse, y realmente funciona, logras que mi llanto, mi tristeza se vuelva emoción al recordarte, al anhelar verte, olerte, acariciarte, aunque sea solo con mi inocente mirada, y mostrarte mis &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;deseos de amar&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; que tu desconoces, y que no te importan conocer. Mi droga perfecta, eso eres, en este momento de descontrol, de ira, de errores, tu eres mi droga. Solo que podrias ser realidad, podrias estar aquí, podrías abrazarme, podrías besarme, podrias recorrerme, porque en el fondo, sabes que no valgo nada para tí, para nadie. Me manejarias a tus ancias, y destruirias lo poco que me queda de dignidad, pero yo sería feliz, porque sabría que por lo menos alcancé a tocar algo de felicidad, dentro de mi maldita vida, junto a tí, a nadie.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-115853446952872634?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/115853446952872634/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=115853446952872634' title='7 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/115853446952872634'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/115853446952872634'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2006/09/sufrir-me-gusta.html' title='Sufrir - me gusta'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>7</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-115827948476711607</id><published>2006-09-14T17:12:00.000-07:00</published><updated>2006-09-14T17:20:14.643-07:00</updated><title type='text'>Súplica</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"&gt;&lt;a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1706/2954/1600/DSC00553.jpg"&gt;&lt;img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 242px; CURSOR: hand; HEIGHT: 178px" height="125" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1706/2954/200/DSC00553.jpg" width="165" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Oscura tristeza, lamentos desoladores que ahogan esperanzas de un tardío renacer. Cuanto pide el tiempo, otorga mi alma; cuanto pide el tiempo, otorgo de mí ser; cuanto pide el tiempo, ya no podré darle jamás. Mis huesos se corrompen, la lluvia se los ha llevado, aquellos cimientos de dorada juventud, idílica metáfora alucinante de respiros entrecortados, que cesan su fulgor cuan triste mis recuerdos. Osadías de remotos parajes, que alcanzo a susurrar en el vacío, y que mis años embriagan de angustiantes anhelos de volver, o seguir, o de, por fin, terminar. Cumplir con tanta espera, finalizar deseos efímeros. Llévame, si es que ahí estas, esperándome. ¡Llévame!, o inconsciente, o insensato, clamo por mi angustia los años vividos que no has apagado, que se desgarran lentamente, que quiero que se vallan, que quiero que no sufran más mis manos cansadas. Si estas ahí, Dios, por favor escucha los lamentos de esta miserable anciana, que no aguanta y espera acabar pronto sus pisadas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-115827948476711607?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/115827948476711607/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=115827948476711607' title='3 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/115827948476711607'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/115827948476711607'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2006/09/splica.html' title='Súplica'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-115776793098066689</id><published>2006-09-08T19:06:00.000-07:00</published><updated>2006-09-08T19:13:26.600-07:00</updated><title type='text'>¿Si o No?</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;Quisiera creer en algo más certero que el tiempo, quisiera confiar en alguien más allá de mi misma, quisiera romper aquellas absurdas barreras que causan los prejuicios, quisiera tener visión de futuro, quisiera dejar inseguridades, quisiera solo Ser sin preocuparme del Cómo Ser, pero Eso es imposible,&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt; ¿O NO?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-115776793098066689?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/115776793098066689/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=115776793098066689' title='5 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/115776793098066689'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/115776793098066689'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2006/09/si-o-no.html' title='¿Si o No?'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-115637327019242771</id><published>2006-08-23T15:38:00.000-07:00</published><updated>2006-08-23T15:47:50.213-07:00</updated><title type='text'>Decadencia</title><content type='html'>&lt;div align="center"&gt;&lt;span &gt;&lt;em&gt;Sobre la cima de un abismo interminable que solo desea consumir las miserias que el tiempo desborda, en su insensata búsqueda, por un término agobiante,&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span &gt;&lt;em&gt; que consigue desgarradoramente y que no teme desolaciones ni sin sentidos.&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span &gt;&lt;em&gt;Es solo un delirio, dulce y silencioso, que atrae los más desconocidos sentimientos y que rehuyen de sí mismos, hacia la eternidad o hacia el vacío.&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-115637327019242771?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/115637327019242771/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=115637327019242771' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/115637327019242771'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/115637327019242771'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2006/08/decadencia.html' title='Decadencia'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-115472941423005325</id><published>2006-08-04T15:04:00.000-07:00</published><updated>2006-08-04T15:10:14.246-07:00</updated><title type='text'>Ansiedad</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Al fin llego a casa.  Triste casa.  Nadie en ella espera a que llegue, nadie.  El día está frío, nublado, corrientemente monótono.  La casa esta igual.  El silencio es la mejor compañera de la soledad, aunque las letras también puedan llegar a serlo.  ¿Y ahora?  ¿Qué hacer ahora si nadie espera que haga algo?  Necesito hablar, gritar.  Necesito desahogar tanta angustia, tanta farsa, tanto tormento.  ¿De dónde viene? No lo sé.  No estoy segura de nada, y menos tengo la fuerza para estarlo de algo.  No sé lo que busco.  No se dónde encontrarlo.  No sé por qué, pero me inquieta más allá de mi propia voluntad.  Sin embargo, hay una solución, aquella que aguarda por mí cada tarde, cada melancólica tarde: la comida.  Ella logra las más profundas alegrías que pueda alcanzar, es comprensiva y tan variada como mis estados de ánimo.  Ella vive, ella goza, se consume y desaparece tal cual lo haré yo algún día.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Con miradas indecisas ataco al refrigerador, el que complacientemente hace caso de mis súplicas infantiles y procura que mi tristeza no se acelere.  Cuanta dicha, cuanto placer.  Nada más querría, nada más es lo que puedo lograr.  Comer, comer hasta más no poder, hasta dejar de pensar en vacíos internos y comenzar por quejas estomacales.  Ésta es la solución a mis insoportables ansias.  Y es que a veces necesito sentirme querida, es que a veces necesito amar, olvidar.  Que absurda idea, pero qué útil es la comida si no se encuentra valor para seguir mejores opciones.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-115472941423005325?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/115472941423005325/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=115472941423005325' title='5 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/115472941423005325'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/115472941423005325'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2006/08/ansiedad.html' title='Ansiedad'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-115448750499251424</id><published>2006-08-01T19:25:00.000-07:00</published><updated>2006-08-01T20:04:41.653-07:00</updated><title type='text'>Sentimientos desechables</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Cada tarde se acogía en los brazos de aquel confortable sillón y encendía la televisión, en busca de alguna de las tantas miserables formas por las que conseguía “no pensar”. Los días se le pasaban tal como una gotera. Se conocía cada programación y era persistente en su intento por convencerse de aquel prometedor panorama. Pero no bastaba. Lo que más le gustaba era la hora de las noticias, donde se deleitaba con cada caso, sobre todo si trataban de muertes y masacres al por mayor. Que entretenido era observar tamaño movimiento en búsqueda de noticias de esa envergadura: cientos de asesinados por una bomba, secuestros en escuelas o simples asaltos con homicidio. Cada día una aventura nueva que, por sobre todas las cosas, intentaba no perderse. Y así su rutina fue cambiando de rumbo, centrándose en el capítulo que seguía al siguiente día de la tragedia. Pronto serían comunes las reuniones familiares en torno a televisión, con los amigos, o simplemente, en el horario de la oficina. Los detalles publicados eran una más de las pistas seguidas para el descubrimiento de un nuevo sospechoso en la trama noticiosa. Mas este nuevo interés lo hacia, extrañamente, más miserable. Ya nada le sorprendía, nada era curiosidad a su mirada, ni deleite a sus oídos. La frescura de aquellos tiempos se marchitaba cual pasaban los días. Sus sentimientos eran desechables, su risa condicional, sus pensamientos pesimistas. ¿Que esperanzas tendría así, estando ahogado por información tratada tan inescrupulosamente en los generosos medios de comunicación masiva? Ninguna. Miseria, era lo único que sacaba de provecho. Miseria él, miseria su trabajo, su comuna, su ciudad, su país. Lo peor de todo es que estaba conciente de esto, y nada podía hacer para remediarlo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-115448750499251424?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/115448750499251424/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=115448750499251424' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/115448750499251424'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/115448750499251424'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2006/08/sentimientos-desechables.html' title='Sentimientos desechables'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-115411927474537661</id><published>2006-07-28T13:40:00.000-07:00</published><updated>2006-07-28T13:41:14.756-07:00</updated><title type='text'>Deseos</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:85%;"&gt;&lt;em&gt;Y siento como mi vida cambia, lentamente va sufriendo modificaciones que jamás pensé vivir, y entonces, aparecen como sueños inalcanzables aquellos deseos, aquellas ilusiones, aquellas anheladas miradas, máscaras de pensamientos indescriptibles que sueñan con alguna vez salir a tu encuentro.&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-115411927474537661?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/115411927474537661/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=115411927474537661' title='3 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/115411927474537661'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/115411927474537661'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2006/07/deseos.html' title='Deseos'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-115386214206253725</id><published>2006-07-25T14:14:00.000-07:00</published><updated>2006-08-04T15:17:17.013-07:00</updated><title type='text'>¿Quién eres, neurópata?  ¿Quién eres?</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:85%;"&gt;Yo sí sé quién es Neurópata, lo conocí muy bien estos últimos años. Al principio no me caía bien, lo odiaba, me angustiaba su presencia, no sabía cómo pensaba, ni si lo que decía lo sentía realmente. Luego pasó un largo tiempo en soledad, nada le importaba, no distinguía de lo verdaderamente importante y lo dramático de su existencia era simplemente que no se aguantaba a sí mismo. Ese mundo era desolador, pero tenía que enfrentarlo. Las lágrimas solían aflorarle apenas lo tocaban, las penas silenciosas de su alma entristecían y alejaban a cualquiera que quisiera acercársele. Perdió a mucha gente, y lo peor es que sabía que era por su culpa. Sus amigos no lo entendían, su familia no se daba cuenta de nada, y así, todo en su vida era oscuridad. Temía no poder soportarlo más, o soportarse más. Las noches eran angustiosas, no sabía si sería bueno despertar, como siempre, a la misma rutina, rodeado de las mismas personas, pero a la vez, tan solo. Y pidió ayuda, pero nadie supo entregársela, porque el único consejo que recibía era “Tienes que pasar tú solo por esto”. Los días se le hacían largos, su mundo se tornaba en hacer cosas para no pensar, aunque jamás tuvo tal valentía de afrontar sus reales temores. A veces sintió discriminación de parte de sus compañeros, es que era especial, o es que no lo entendían, o es que no lo conocían. A pesar de todo, supo tragarse cada mirada, cada ausencia, cada lamento, hasta que finalmente entendió lo que tal vez era la respuesta a sus males. Supo que él era así, que tenía un lugar en el mundo y dependía de él aprovecharlo al máximo, satisfacer sus máximos anhelos y convivir, conocer al resto de las personas que se desenvuelven misteriosamente ante nosotros, que pasan por los mismos delirios y que también gritan, silenciosamente, por una mano, una ayuda. Y salió de su oscuridad, y cada día que pasa se redescubre, se sorprende y se desilusiona, pero sabe que, ahora más que nunca, tiene que aprender a disfrutar. Ese era yo. Ahora, trato de empezar de nuevo, o de retomar lo perdido.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-115386214206253725?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/115386214206253725/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=115386214206253725' title='7 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/115386214206253725'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/115386214206253725'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2006/07/quin-eres-neurpata-quin-eres.html' title='¿Quién eres, neurópata?  ¿Quién eres?'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>7</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-115336033006572650</id><published>2006-07-19T18:49:00.000-07:00</published><updated>2006-07-19T18:52:10.086-07:00</updated><title type='text'>Bodas</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;La noche amanecía y el tiempo cesaba ya su marcha.  ¿Cuando pensarías que todo iba a acabar así?  El aire estaba frío, tú salías contenta de un largo día de trabajo, habitualmente cansada y aliviada a la vez por el término de la jornada.  Reías, sabias que algo bueno te esperaba en pocos días, una boda.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tanto esperaste por una sola frase: “te quieres casar conmigo”.  Ese era tu sueño, esa era tu plena realización.  Desde pequeña anhelaste que un príncipe azul te deleitara con tamaña proposición, se trataba de un cambio rotundo, de la posibilidad de ser madre, de formar una familia, de satisfacer tus ahogantes deseos de amar y sentirse querida.  Mamá siempre lo decía: serás tan feliz el día de tu boda.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Seguías caminando, con ese aire de despreocupación que embriaga a los corazones enamorados.  Cruzabas calles, caminabas.  Todo era una mera rutina, una de tantas otras que solo variaban en aquellos días donde salías con tus amigos o tu novio te llevaba a algún lugar cualquiera, y dices cualquiera porque no importaba el lugar cuando estabas con él.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Y esa era tu verdad, nada te importaba cuando estabas con él.  Lo conocías muy bien, desde jóvenes compartían los mismos intereses y disfrutaban de una larga amistad que tardaría su tiempo en convertirse en algo realmente profundo.  Temías al engaño, al sufrimiento, a la tortura de la desilusión, pero esta vez te arriesgaste.  Juntos formaron una gran pareja, una gran unión, una deliciosa transformación de lo más puro que fue el amor entre ustedes.  Todos tus vacíos se llenaron en aquellos días de pasión.  Pasaría un tiempo para que las campanas de boda sonaran por todo lo alto, un tiempo para ti inolvidable, un tiempo que jamás alcanzaste a disfrutar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Por fin llegas a casa, es decir, por fin llegamos.  La noche en su oscuridad devela misterios insospechados.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tu casa era tu símbolo de estabilidad e independencia.  El cordón umbilical se había cortado de raíz al comprar esta casa.  Todos tus gastos eran exclusivamente para adornar el dulce hogar, aunque últimamente el vestido de novia era el que más te preocupaba.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aliviada, te sacas el abrigo, dejas tus cosas encima de la mesa y te diriges a la cocina.  Tomas un vaso, lo llenas de vino y te diriges a tu habitación, donde te sumirías en un profundo sueño, merecido descanso luego de una larga semana.  Subes las escaleras, llegas a tu pieza, te cambias de ropa entre sombras descuidadas que acarician tu figura, entre curiosos que no pretenden más que un suspiro entre dientes.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pero no sabías que ahí también estaba yo.  No sabías cuán fácil es abrir tu puerta y seguir tus pasos entre la niebla, no sabías cuántas veces había planeado todo esto.  No sabias, y ahora lo lamentabas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Te contemplaba silencioso entre la puerta y la muralla.  Por un espacio tan pequeño descubría placentero tu dorada belleza, mis manos temblaban, húmedas, dejando entrever el desbordante deseo que inspirabas en mí.  Tú estabas ahí, frágil, orgullosa.  Las sábanas dejaban poco a la ignorancia y mucho a la imaginación pecaminosa que mis pensamientos no dejaban de procesar.  Me acerqué lentamente, sin que me descubrieras, disfrutando de este aire perfumado, impregnado de ti.  Entonces fue cuando rápidamente, como un tigre persigue a su presa, te atrapé entre mis brazos y subí a tu lecho, luego tome un pañuelo y lo introduje en tu boca, tu pequeña boca que gritaba y gritaba en busca de ayuda y que yo solo deseaba que pronunciara mi nombre.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Qué bella te veías, temerosa e inocente bajo mi cuerpo.  Tus manos querían liberarte, pero no eran lo bastante fuertes para socorrerte.  Yo solo quería tenerte, yo solo quería amarte.  ¿Por qué me obligaste a hacer esto? ¿Por qué no era a mí a quien querías? Yo te hubiera dado el paraíso si tú lo pedías, te hubiera comprado los mejores manjares, hubiera tenido muchos hijos contigo, te hubiera hecho feliz.  Pero me ignoraste, y por eso ahora sufres.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tu llanto me enloquecía, pero más me hacían desearte.  Te despojé de tus ropas y recorrí cada espacio imaginado.  Tú llorabas, tú llorabas.  Ahogaré tus llantos, ahogaré tu pena, desde lo más profundo de tu ser.  Eres mía, lo eres, lo sientes, lo sufres, te lastima.  Que placer, que dicha, que delicia tu cuerpo que ahora es mío, que baila con mi ritmo, que yo tomo de tus caderas y sumerjo en aguas silenciosas, llenas de dolor, llenas de amargura y soledad, pero eres mía, solo eso es lo que importa.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Llegamos a lo máximo, tú alojas mi recuerdo, yo estoy agotado, tú ya no sirves de consuelo, ya no sientes, ya perdiste tu frescura, perdiste tu pureza, ya no vales nada, ni juicio ni condena.  Qué triste la vida, que mala tu suerte, aquella noche de tormentosos lamentos que acababa contigo tan bruscamente.  No podía dejarte así.  No podía verte sufrir de esa manera.  Tus ojos devoraban la más oculta piedad que podía sentir por ti, me pedían a gritos tu libertad, rogaban angustiados una salida, que no pude negar, porque te amaba, porque siempre te he amado, siempre lo haré.&lt;br /&gt; Tú no te escaparías, estabas agotada, casi inconsciente.  Corrí a la cocina y saque un cuchillo, luego volví a tu cama, acaricié por última vez tu cuerpo, y de una tocada terminé con tu angustia.  Tu cuello sangraba y mi culpa terminaba por fin con mi existencia.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-115336033006572650?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/115336033006572650/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=115336033006572650' title='3 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/115336033006572650'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/115336033006572650'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2006/07/bodas.html' title='Bodas'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-27962334.post-114740106014693837</id><published>2006-05-11T19:17:00.000-07:00</published><updated>2006-08-04T15:12:28.250-07:00</updated><title type='text'>¿Inicio de un Proceso?</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:georgia;font-size:85%;"&gt;Es el tiempo el que ha ido cambiando, es el tiempo el que me ha ido moldeando junto con los más ocultos sentimientos de liberación y de absoluta soledad, los que carcomen desde lo más profundo alguna esperanza de salvación, de descubrimiento interior y de busqueda de lo verdaderamente esencial.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:georgia;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:georgia;font-size:85%;"&gt;Y es que todavía no logro superar esa dificultad, aquella que hace dudar acerca de los propios ideales, de la propia conciencia y realidad social. Cuando el mundo se mueve, y te mueve, y sientes como un grupo insignificante logra derrotar masas, y te lleva en un camino de total sumición. Que tristeza, que pobreza. Porque la pobreza no solo va en la carencia material, no, sino que la pobreza puede ser de espíritu, de lucha. Sin duda, la pobreza más denigrante: la ignorancia.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:georgia;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:georgia;font-size:85%;"&gt;Espero algún día salir de esta pobreza, mirar a mi alrededor y entender la verdadera necesidad actual, más allá de individualismos, más allá de nimiedades. Reemplazo del yo por el nosotros, esa es la meta, eso es lo que se necesita en la realidad.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27962334-114740106014693837?l=neuropata.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://neuropata.blogspot.com/feeds/114740106014693837/comments/default' title='Comentarios de la entrada'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=27962334&amp;postID=114740106014693837' title='2 Comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/114740106014693837'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/27962334/posts/default/114740106014693837'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://neuropata.blogspot.com/2006/05/inicio-de-un-proceso.html' title='¿Inicio de un Proceso?'/><author><name>Neuropata</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13276583958471509017</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/_9GSBB-mX214/SnIG_xNcBrI/AAAAAAAAAEM/O1oa5tlEghk/S220/electricidad.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry></feed>
